Opis mebla i jego zastosowania

Mebel – definicja i historia

Definicja

Meble można zdefiniować jako wszelkie przedmioty służące do wyposażenia lub dekoracji domu. Elementy te mogą być umieszczane zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz domu. Cechą charakterystyczną mebli jest ich mobilność, stąd też pochodzi ich nazwa. Powodem takiego nazewnictwa jest fakt, że w czasach powstania pierwszych mebli ludzie nie prowadzili jeszcze osiadłego trybu życia, a meble zabierano ze sobą przy każdej przeprowadzce. Mebel jest zarówno funkcjonalny, jak i estetyczny. Przeznaczony do zapewnienia komfortu lub przechowywania, mebel stanowi również niezbędny element upiększający wystrój pomieszczenia w domu.

Wyróżnia się dwie główne kategorie mebli. Pierwsza, przeznaczona dla dobrego samopoczucia ludzi, obejmuje łóżka, stoły, krzesła… Druga dotyczy wszystkiego, co wiąże się z przechowywaniem, czyli szaf, kredensów, komód, regałów… Można zauważyć, że meble do przechowywania należą do kategorii, która odnotowała największy rozwój pod względem projektowania i sprzedaży. Jeśli chodzi o materiały wykorzystywane do produkcji mebli, zauważamy, że drewno jest wszechobecne, a coraz powszechniejsze staje się stosowanie drewna egzotycznego, głównie ze względu na jego wytrzymałość i łatwość konserwacji. Podsumowując, warto wspomnieć o wynikach niedawnego badania dotyczącego wyposażenia wnętrz Francuzów. Wynika z niego, że dla ponad sześciu milionów Francuzów najpopularniejszy styl jest raczej autentyczny i tradycyjny, z rustykalnymi akcentami.

W związku z ewolucją materiałów wykorzystywanych do produkcji mebli oraz coraz częstszym stosowaniem materiałów syntetycznych Francja podjęła działania określone w ustawie Grenelle II. W celach informacyjnych należy zaznaczyć, że od stycznia 2011 r. producenci mebli mają obowiązek zapewnić utylizację zużytych i wymienionych mebli. W przeciwnym razie od lipca 2011 r. będą narażeni na obowiązek uiszczenia ogólnego podatku od działalności powodującej zanieczyszczenie środowiska. Wreszcie od stycznia 2012 r. konieczne będzie zgłaszanie wykazu lotnych substancji zanieczyszczających wykorzystywanych do produkcji danego mebla.

Kontekst historyczny

Historia mebli zaczyna się właściwie od mebli średniowiecznych. Wyróżnia się dwa okresy o odmiennych stylach: wczesne średniowiecze, od V do X wieku, oraz późne średniowiecze, od X do XV wieku. Najbardziej rozpowszechnionymi meblami są skrzynie i siedziska, ale można również znaleźć pojedyncze egzemplarze stołów, szaf, szafek i łóżek. Pojawiają się nowe meble, takie jak kredens – poprzednik szafek na naczynia i bufetów – oraz „chayère” i „chaire”, które są rodzajami siedzisk, a także „faudesteuil”, czyli rodzaj stołka. Najczęściej stosowanymi materiałami są drewno, zwłaszcza dąb i jodła, metal, w szczególności stal, miedź, cyna, złoto płatkowe i emalie, skóra, a czasami kość słoniowa.

Renesans dzieli się na dwa okresy: pierwszy renesans za panowania Franciszka I trwał od 1495 do 1540 roku, a drugi renesans za panowania Henryka II – od 1540 do 1589 roku. Głównymi meblami tej epoki są skrzynie, szafki służące do przechowywania, kredensy przeznaczone na zastawę stołową, stoły, w których pojawiły się przedłużenia w postaci wysuwanych elementów, oraz siedziska, takie jak krzesło z wysokim oparciem, sedia dantesca (fotel w kształcie litery „X”) oraz sedia savonarola (fotel w kształcie litery „X” inspirowany fauteuil). Nowymi meblami są: sgabello (przenośne siedzisko), krzesło z podłokietnikami, caquetoire (siedzisko przeznaczone dla kobiet) oraz fotel z wysokim oparciem. Nie odnotowano żadnych znaczących zmian w zakresie stosowanych materiałów.

W latach 1590–1660, za panowania Ludwika XIII, charakterystycznymi meblami były fotele i krzesła z podłokietnikami, stołki oraz biurka. Wielką nowością tej epoki w dziedzinie mebli było pojawienie się szafy. Jeśli chodzi o używane materiały, drewno jest nadal wszechobecne, a zwłaszcza orzech, buk i heban.

W drugiej połowie XVII wieku, za panowania Ludwika XIV, typowymi meblami były siedziska, w tym fotele, krzesła i stołki, stoły i stoliki pomocnicze, szafy, komody na czapki, kredensy, łóżka z baldachimem, różniące się od łóżek wypoczynkowych, uważanych za przodków naszych kanap. W tym okresie pojawiły się takie meble, jak komoda, która zastąpiła skrzynię, fotel z nausznikami oraz biurko inspirowane gabinetem, a zwłaszcza biurko Mazarin. Jeśli chodzi o materiały, nadal dominuje drewno, takie jak orzech, dąb, kasztan, heban czy jodła, a także coraz częściej stosowany brąz. Warto zauważyć, że rozkwit intarsji wymagał wykorzystania metali, łusek – zwłaszcza żółwiowych – kości, kości słoniowej oraz kamieni szlachetnych.

W latach 1700–1730 spotykane meble to stoły, konsola, biurka, dwuczęściowe kredensy lub szafki na naczynia, komody, siedziska, fotele, stołki, ławki, leżanki, krzesła typu „voyeuse” lub „ponteuse” – na których siada się okrakiem – oraz szafy. W tym okresie w branży meblarskiej pojawiły się toaletki oraz fotele z poduszkami na uszy. Do dotychczasowych materiałów dołączyły drewno egzotyczne, azjatyckie i afrykańskie, sprowadzane przez Kompanię Indyjską. Należy również zwrócić uwagę na szerokie wykorzystanie innych materiałów, takich jak złoto płatkowe czy brąz, do celów dekoracyjnych w technikach złocenia, intarsji lub fornirowania.

Okres od 1730 do 1760 roku charakteryzował się bardziej „stylami” charakterystycznymi dla stylu Ludwika XV niż tworzeniem nowych mebli. Była to epoka wielkiego wyrafinowania, w której preferowano meble o niewielkich rozmiarach, rozmieszczane w pomieszczeniach w sposób bardziej przemyślany i harmonijny. Meble, które w tym okresie przeżywały rozkwit, to komody, stoły, stoliki pomocnicze, różne rodzaje siedzisk, stoły do gier, kanapy, fotele typu bergère, biurka skośne, regały, toaletki, a także łóżka wnękowe, w stylu polskim lub tureckim. Jeśli chodzi o materiały, do konstrukcji mebli preferowano dąb, a na okleiny wybierano drewno różowe lub fioletowe, palisander, bukszpan, gruszę lub śliwę. Meble do siedzenia wytwarzano głównie z buku, orzecha, wiśni lub akacji.

W tym okresie historii następuje faza przejściowa, trwająca od 1760 do 1774 roku. Komoda pozostaje bardzo cenionym meblem, a nieco zapomniana szafa powraca do łask. Nowością są biurka typu „dos d’âne”, cylindryczne lub z listwami, a także sekretarzyki z opuszczaną pokrywą. Nowym meblem jest również „bonheur du jour”. Jest to mebel będący czymś pośrednim między biurkiem a sekretarzykiem. Dąb pozostaje podstawowym materiałem meblowym, a chińskie lakiery cieszą się dużym uznaniem. Warto zauważyć, że pojawiają się również nowe materiały, takie jak blacha stalowa i brąz.

W latach 1774–1785, za panowania Ludwika XVI, uwagę zwraca prosty wygląd mebli. Wśród istniejących mebli znajdują się siedziska, a zwłaszcza bardzo ceniona bergera, szafy, komody i meble do pisania. Ze względu na ich wszechstronne zastosowanie poszerza się oferta stołów i stolików, a preferowane są stoły owalne. Modne są dwa modele łóżek: łóżko w stylu francuskim i łóżko w stylu polskim. Pojawiają się jednak nowe meble, takie jak fotele z prostym oparciem, z oparciem w kształcie medalionu lub balonu, witryny bezpośrednio inspirowane szafami, komody w kształcie półksiężyca, a także rodzaj mebla przeznaczony wyłącznie dla kobiet: stoliki do robótek ręcznych.

W latach 1790–1803 powszechnie używanymi meblami były krzesła, fotele z oparciami w kształcie odwróconego łuku, stoły, a przede wszystkim stoliki pomocnicze, które przeżywały swój rozkwit, prostokątne komody, meble do pisania, szafy, regały, kredensy i łóżka. Nowości w dziedzinie meblarstwa dotyczyły niskich kredensów, łóżek ukośnych lub bocznych oraz krzeseł kurulowych. Jednak jako najważniejszą innowację tego okresu zapamiętamy przede wszystkim powstanie leżanki. Ulubionym drewnem tego okresu był mahoń. Wykorzystywano jednak również orzech lub drewno drzew owocowych. Od tego momentu do konstrukcji mebli zaczęto stosować również buk. Brąz przeznaczano niemal wyłącznie na nogi, a marmur i porcelanę na blaty.

W latach 1803–1821 obserwuje się bardziej zaawansowane poszukiwania w dziedzinie meblarstwa, czego przykładem jest na przykład częste stosowanie połączeń typu „jaskółczy ogon” w meblach z dębu. Wśród popularnych mebli przeważają przede wszystkim szafki na likiery, bardzo rozpowszechnione w tym okresie. Nowością są łóżko typu „bateau”, biurko „Ministre”, szafa z lustrem, toaletka, stolik trójnożny oraz masywne krzesła. Jeśli chodzi o materiały, od 1806 roku nie stosowano już mahoniu w wyniku blokady brytyjskiej ogłoszonej przez Napoleona I. Zastąpiły go orzech, klon, lipa, jesion i dąb. Ze względów estetycznych wykorzystywano również sęk olchy, korzeń cisowy lub drewno tui.

W latach 1814–1830 nastąpił okres recesji. W związku z tym w meblarstwie wprowadzono jedynie niewielkie zmiany. Powszechnie spotykanymi meblami są stoły, stoliki pomocnicze, biurka ministerialne, sekretarzyki z opuszczaną pokrywą, toaletki, konsolki oraz łóżka z prostymi oparciami, w kształcie łodzi lub koszy. Wśród siedzisk można znaleźć fotele, fotele typu bergère, krzesła, fotele ogrzewające, krzesła biurowe obracające się na trójnożnej podstawie w zależności od modelu, stołki, leżanki i kanapy. Jedynie fotel Voltaire jest dziełem tej epoki.

W latach 1830–1848 najczęściej spotykanymi meblami były masywne siedziska. Występowały krzesła z ażurowymi oparciami, fotele typu gondola lub z prostymi oparciami oraz kanapy. Warto zauważyć, że leżanka nadal cieszy się dużą popularnością, a fotel Voltaire przeżywa swój rozkwit. Stoły najczęściej mają okrągłe lub owalne kształty. Ponadto zyskują na popularności tak zwane stoły „użytkowe”. Znajdziemy na przykład stolik do robótek ręcznych, stolik pomocniczy, stolik nocny, toaletkę, stolik fryzjerski lub małe stoliki salonowe. Konsola i stoliki pomocnicze są nadal obecne, podobnie jak szafy i komody, kredensy, regały oraz meble do pisania, wśród których niezmiennie dużą popularnością cieszą się biurko płaskie, biurko typu „Ministre” oraz biurko cylindryczne. Natomiast biurko typu „dos d’âne” powraca w wielkim stylu. Znajdziemy tu również wysokie sekretarzyki z opuszczaną pokrywą, łóżko typu „bonheur du jour”, łóżko w kształcie łodzi oraz łóżko z prostymi oparciami. Wśród nowości warto zwrócić uwagę na pojawienie się toaletowej komody, biurka z parawanem oraz fotela typu „crapaud”. Jeśli chodzi o materiały, dominują akacjowe, palisandrowe, hebanowe, cisowe, orzechowe z sękami, wiśniowe, gruszkowe i bukowe. Zauważalne jest również wykorzystanie brązu i miedzi.

Okres rozciągający się od 1852 do 1870 roku, odpowiadający czasom Drugiego Cesarstwa za panowania Napoleona III, charakteryzował się wielką okazałością i luksusem. Nie nastąpiły żadne wielkie przewroty, a raczej wdrożenie tego przepychu w meblarstwie. Pojawiają się nowe meble, takie jak pufa czy „boudeuse” – rodzaj dwuosobowego siedziska z oparciem, w którym dwa miejsca są oddzielone od siebie (stąd nazwa tego mebla). Fotel typu „crapaud” jest nadal bardzo popularny.

W latach 1890–1905 wkraczamy w epokę secesji, która oczywiście wywiera wpływ na meblarstwo. Secesja to ruch artystyczny kładący nacisk na wykorzystanie zakrzywionych linii. W związku z tym drewno i metal są bardzo misternie obrabiane. W tym okresie meble ponownie stają się pełnoprawnym dziełem rzemieślnika. Najlepszymi przykładami mebli w stylu secesyjnym są krzesło „ślimak” Carlo Bugattiego, które stanowi prawdziwy prekursor krzesła „Floris” Güntera Beltziga, oraz „Panton Chair” duńskiego projektanta Vernera Pantona.

W latach 1920–1939 pojawił się styl Art Déco, stanowiący prawdziwe przeciwieństwo secesji. Art déco to nurt artystyczny inspirowany kubizmem, promujący proste linie i proste kształty. W tym okresie można więc spotkać meble o bardzo surowym wyglądzie. Równolegle i w powiązaniu z Art Déco, w 1919 roku w Niemczech otwarto ośrodek kształcenia artystycznego o nazwie Bauhaus. Uderzającym przykładem jest krzesło „Wassily” autorstwa Marcela Breuera, wykonane z rur stalowych, będące wynikiem współpracy człowieka z maszyną. Fotel klubowy podlegał kolejno wpływom secesji i stylu Art Déco. Innowacją tamtego okresu był tzw. „cosy-corner”. Była to narożna kanapa wbudowana w drewnianą konstrukcję z półkami. Odnosi on prawdziwy sukces. Jeśli chodzi o użyte materiały, drewno, a w szczególności dąb, pozostaje preferowanym materiałem na szkielet mebli. Do zdobień wykorzystywano takie gatunki drewna jak mahoń, palisander, tuja, amarantus czy drzewo cytrynowe. Obserwujemy prawdziwą eksplozję kolorów i materiałów.

Trzy ostatnie wspomniane nurty – secesja, art déco i Bauhaus – faktycznie położyły podwaliny pod meble, które obecnie można znaleźć na rynku. Oczywiście każda z tych epok odcisnęła swoje piętno na dzisiejszym meblarstwie, ale pod względem podejścia styl Art Déco wprowadził ideę produkcji seryjnej, niezbędnej dla współczesnego społeczeństwa konsumpcyjnego, które domaga się najwyższej jakości i najpiękniejszej estetyki za niewielką cenę.

Meble – różne style

Średniowiecze i renesans

Styl średniowieczny

W średniowieczu mebli było stosunkowo niewiele – z jednej strony ze względów praktycznych, ponieważ ludzie w tamtych czasach prowadzili bardzo koczowniczy tryb życia, a z drugiej strony dlatego, że komfort wnętrz nie był priorytetem. Jeśli chodzi o meble z tego okresu, należy zwrócić szczególną uwagę na styl romański, popularny od X do połowy XII wieku, oraz na styl gotycki, który dominował od drugiej połowy XII wieku aż do XV wieku. Styl gotycki jest znacznie bardziej uporządkowany i przemyślany niż romański. Charakteryzuje się solidnością, imponującym wyglądem, surowością i prostymi liniami.

Meble średniowieczne zdobią zawiasy (elementy kowalskie) oraz liczne zamki. Urozmaicają je okładziny z malowanej skóry, motywy roślinne (liście, owoce i zwierzęta) lub dekoracje w kształcie łuku łamanego na oknach z pasem kulistym (efekt reliefu uzyskany poprzez nałożenie na siebie perforowanych płyt). Występują również motywy „fałd serwetkowych”, inspirowane kształtem, jaki przyjmuje skóra podczas wysychania i kurczenia się.

Styl renesansowy

W tym okresie Włochy wywierały silny wpływ na styl mebli we Francji. Jednak również w tym przypadku należy przede wszystkim rozróżnić styl renesansowy z okresu panowania Franciszka I (1515–1547) od stylu renesansowego z okresu panowania Henryka II (1547–1559). W pierwszym okresie styl ten nawiązuje do mebli średniowiecznych, wzbogaconych jednak licznymi motywami dekoracyjnymi o włoskim charakterze, dostosowanymi do francuskich gustów. Najlepszym przykładem jest medalion, przedstawiający popiersie lub głowę, otoczony listwą lub koroną z liści. Najbardziej rozpowszechniona ornamentyka czerpie inspirację ze sztuki groteskowej.

Wpływy włoskie nie utrzymały się za panowania Henryka II. Zmieniły się same meble i ich estetyka. Na pierwszy plan wysunął się aspekt dekoracyjny mebli. Występują pilastry (duże kolumny dekoracyjne wyposażone w cokoł i kapitel) oraz balustrady. Ozdoby tworzą również motywy roślinne, putta (inspirowane Kupidynem), arabeski, maskarony lub muszle. Na koniec warto zauważyć, że przez cały okres renesansu najczęściej stosowanym gatunkiem drewna był orzech.

Od stylu Ludwika XIII do stylu XIX wieku

Styl Ludwika XIII

Styl Ludwika XIII nie ma tak naprawdę własnej tożsamości, ponieważ jest wynikiem połączenia trendów hiszpańskich, włoskich i flamandzkich. We Francji była to epoka, w której pojawił się przepych. Z zagranicy sprowadzano luksusowe meble. Szczególnie kardynał Mazarin sprowadzał z Włoch wspaniałe przedmioty i tym samym zadziwiał wszystkich tym pokazem luksusu. W stylu Ludwika XIII dostrzegamy pewną prostolinijność mebli i surowy wygląd.

Jednak bogata ornamentyka nadaje całości nutę lekkości. W tym okresie można dostrzec różne techniki dekoracji toczonych, takie jak łańcuszki, balustrady, bębny, motywy salomonowe czy też toczone elementy typu „Tors”. Zastosowana przekładka ma zawsze kształt litery „H”. Typowymi elementami dekoracyjnymi mebli są listwy w kształcie kopca piasku, czubków ciasta, czubków diamentu, a także owy, cokoły, gzymsy i wici z liści akantu.

Styl Ludwika XIV

Styl Ludwika XIV jest okazały, a meble wytwarzane są w królewskim stylu. Najważniejszym wydarzeniem tego okresu jest wprowadzenie intarsji według techniki André-Charlesa Boulle’a w dziedzinie meblarstwa. Później zaczęto mówić o „intarsji Boulle’a”. Materiały, których używał do swoich intarsji, to łuski żółwia, emalie, mosiądz lub kość słoniowa.

W tamtych czasach istniały dwa rodzaje mebli. Pierwszym z nich były meble reprezentacyjne, ozdobione pięknymi, wyrafinowanymi dekoracjami, a drugim – meble mieszczańskie z litego drewna. Jednak niezależnie od rodzaju, wszystkie meble zajmowały sporo miejsca. Znikają wzmocnienia w kształcie litery „H”, a preferowane są wzmocnienia w kształcie litery „X”. Ornamentyka ma na celu wychwalanie wielkości Ludwika XIV, dlatego jest bardzo bogata. Występują tu girlandy z owoców i kwiatów, maski i maskarony, palmetki, lambrekiny, liście akantu, głowy lub łapy lwów, lilie, muszle, wawrzyny, delfiny lub trofea.

Styl regencyjny

Styl regencyjny jest stylem przejściowym. W tym okresie stopniowo odchodzi się od stylu Ludwika XIV, kierując się powoli w stronę stylu Ludwika XV. Majestat zostaje zastąpiony wdziękiem, a prostolinijność – bardziej płynnymi i zakrzywionymi formami. Meble stają się zdecydowanie mniej masywne i lżejsze. Nogi nabierają zaokrąglenia, a okleiny wykonuje się z drewna takiego jak amarant, palisander czy drewno fiołkowe. Warto również zauważyć, że ze względów praktycznych podłokietniki są cofnięte, co pozwala na wygodniejsze siedzenie pomimo mody na suknie z krynolinami.

Jeśli chodzi o zdobienia, coraz częściej pojawiają się elementy z brązu. Tła są w kratkę lub w romby. Występują motywy ludzkie z wizerunkami popiersi uśmiechniętych młodych kobiet, motywy zwierzęce, takie jak małpy, muszle czy skrzydła nietoperzy, a także motywy roślinne, takie jak palmetta, słonecznik, liście z godronami lub liście akantu.

Styl Ludwika XV

Styl Ludwika XV stanowi niewielką rewolucję artystyczną. W rzeczywistości całkowicie porzuca się imponujący i gloryfikujący charakter mebli, zwracając się ku lekkości, beztrosce i fantazji. Ponadto zauważalny jest kobiecy akcent, ponieważ kobiety odgrywają coraz ważniejszą rolę w sztukach dekoracyjnych. W tym okresie mówi się również o stylu rokokowym. Tendencją tego okresu jest asymetria. Należy również zauważyć, że meble zajmują teraz całą powierzchnię pomieszczenia i nie ograniczają się już do ustawiania wzdłuż ścian. Dlatego też dekoruje się również tylną stronę mebli. W rzeczywistości estetyka staje się ważniejsza od funkcjonalności.

Cechą charakterystyczną stylu Ludwika XV są bez wątpienia zaokrąglone nogi mebli. Wzorem są teraz łapki jelenia, a nie już łapy lwa. Również oparcia są zakrzywione. W stylu rokokowym coraz większą rolę odgrywają elementy z brązu, przedstawiające motywy skał, liści, akantu lub trzciny. Intarsja ustępuje miejsca wykończeniom z cennych gatunków drewna, takich jak amarant, drzewo różane czy fioletowe. Jednak od 1745 roku obserwuje się powrót intarsji z bardzo bogatymi i kolorowymi dekoracjami przedstawiającymi kwiaty lub instrumenty muzyczne. Coraz popularniejsze stają się jedwabie w kwiatowe wzory. Z Dalekiego Wschodu ceni się lakiery, a we Francji próbuje się naśladować ich jakość.

Styl przejściowy i styl Ludwika XVI

Po stylu Ludwika XV następuje okres przejściowy, w którym rozpoczyna się powrót do wartości starożytności. Ekstrawagancja stylu Ludwika XV odchodzi w przeszłość, a dąży się do większej prostoty i oszczędności dekoracyjnej. Wykorzystuje się brąz i heban, wzorując się na meblach Boulle’a. Powraca się do prostych linii, regularności i symetrii. Nogi, dotychczas zaokrąglone, stają się lekko wygięte.

Zmierzamy zatem w kierunku stylu Ludwika XVI, który będzie bardziej stonowany i klasyczny. Estetyka tego okresu opiera się na równowadze proporcji i poszanowaniu geometrii. Z antyku powracają również pilastry, konsole i balustrady, które znów stają się modne. Nogi mebli są żłobkowane lub mają kształt kwadratowych kolumnek. Dekoracja staje się bardziej zwięzła, a najczęściej spotykanymi motywami są węzły wstążkowe, festony, draperie, ząbki, fryzy z motywami akantu, dębu lub pereł, plecionki, koraliki i lancety.

Styl Dyrektoriatu

Styl Directoire, będący kolejnym stylem przejściowym, stanowi połączenie schyłkowego stylu Ludwika XVI i nadchodzącego stylu Empire. Nadal wzoruje się na stylu antycznym. Jednak motywy uległy pewnym zmianom, zwłaszcza w wyniku rewolucji z 1789 roku, i pojawiają się czapki frygijskie, poziomicę, złożone dłonie, szpice… Rewolucja zmieniła również organizację pracy robotniczej, a produkcja mebli podupada.

Ozdoby mebli odczuwają wyraźny wpływ stylów greckiego, rzymskiego, a nawet egipskiego. Jednak ze względu na reorganizację rzemiosła pozostają one bardzo oszczędne. Meble są często lakierowane. Nogi mebli są toczone i zwężają się ku dołowi. Podłokietniki zakończone są gałkami, wolutami lub pod kątem prostym i ozdobione są palmetami lub muszlami. Występują również balustrady lub kolumny. Najczęściej spotykanymi motywami dekoracyjnymi są łabędzie, sfinksy, hełmy, trofea lub szable wojskowe oraz motywy geometryczne.

Styl empire

Starożytność pozostaje wzorem dla stylu empire. Meble odzwierciedlają ducha tamtej epoki, czyli mają jednocześnie skromny, surowy i nieprzyjazny wygląd, ale są też imponujące i okazałe. Na pierwszym planie znajdują się proste linie i ostro zakończone kąty. Symetria jest kluczowym elementem mebli z tej epoki. Elementy z brązu stają się rzadkością, a te, które się zachowały, są bardzo misternie wykonane i przedstawiają fantastyczne stworzenia. Meble charakteryzują się dużymi powierzchniami ozdobionymi greckimi palmami, wiankami laurowymi lub skrzydlatymi zwycięstwami o płynnie opadających draperiach.

Ozdoby na meblach są bardzo skromne i dyskretne. Występują pilastry, a kolumny są gładkie, cylindryczne lub lekko stożkowe, wyposażone w metalową podstawę i kapitel. Nie ma już listew ani intarsji. Zawsze z myślą o wielkości, niektóre siedziska z tej epoki były wyposażone w łabędzie, których ciała tworzyły podstawę, a skrzydła służyły jako podłokietniki. Spotyka się również wiele motywów zwycięstwa, wojny i Cesarstwa, ale także motywy zwierzęce lub kwiatowe, takie jak stokrotka, która była wówczas bardzo modna.

Styl XIX wieku

W latach 1814–1870 następowały po sobie panowania Ludwika XVIII, Karola X, Ludwika Filipa oraz Drugiego Cesarstwa, a styl mebli ulegał zmianom. Do 1830 roku styl zwany Restauracją charakteryzował się krzesłami typu gondola, z oparciami odwróconymi lub wklęsłymi, których podłokietniki miały kształt podwójnej woluty i były wyposażone w nogi w kształcie szabli. Nogi stołów miały kształt litery „X” lub liry. Komody i inne meble tego typu nadal czerpią z stylu empire. Marketeria ustępuje miejsca technice inkrustacji.

W okresie trwającym do 1848 roku pojawiły się meble, których styl stanowił mieszankę stylu empire, gotyku, renesansu i baroku Ludwika XIV. Na pierwszy plan wysunęła się intarsja w stylu Boulle’a. Jednak od 1840 roku szczególnym uznaniem cieszył się styl Ludwika XV z jego krzywiznami, zaokrąglonymi nogami i przesadną dekoracją.

W okresie Drugiego Cesarstwa występowały różne style mebli. Można w nich dostrzec ślady starożytności, zwłaszcza grecko-rzymskiej, oraz renesansu. Meble miały być wspaniałe i pretensjonalne, wyraźnie manifestując dążenie do luksusu i przepychu. Dekoracje są liczne, bardzo misternie wykonane i często reliefowe. Stosuje się draperie i frędzle, zwłaszcza w celu ukrycia drewnianej konstrukcji siedzisk.

Style secesyjny, art déco i futurystyczny

Styl secesyjny

W latach 1890–1905 nastąpił prawdziwy przełom w historii meblarstwa wraz z pojawieniem się stylu secesji, inspirowanego naturą i promującego rzemiosło. Secesja to nurt artystyczny, w którym dominują zakrzywione linie. Niemniej jednak styl Art Nouveau czerpie inspirację, z różnych powodów, z gotyku, rokoka i baroku. We Francji istniały dwie szkoły Art Nouveau. Pierwsza pod kierownictwem Samuela Binga w Paryżu, a druga prowadzona przez Emile’a Gallégo w Nancy. Szkoła paryska przyjęła delikatny i wyszukany styl. Wzory zaczerpnięte z natury były rysowane w niecodzienny sposób. W szkole w Nancy propagowano rokoko, a Gallé był zagorzałym zwolennikiem techniki intarsji z bogatymi dekoracjami.

Inspiracja naturą w tym nurcie wpłynęła nie tylko na ornamentykę, ale także na strukturę mebli. Proste kształty są wykluczone. Widoczne są wyłącznie kształty faliste, zakrzywione i ciągłe linie. Nie ma już żadnych przerw między poszczególnymi częściami mebla, aby nie zakłócać ruchu, który musi być płynny. Projektanci, bardzo skłonni do stosowania ornamentów w wyniku dogłębnych poszukiwań stylu XIX wieku, zdali sobie sprawę, że rozwiązanie leży raczej w samej konstrukcji mebla, która powinna być prostsza, oraz w wykorzystaniu nowych materiałów i technik produkcji pojawiających się na rynku. Ta świadomość zapoczątkowała upadek secesji.

Styl Art Déco lub modernizm

Styl Art Déco odnosi się do okresu pierwszej połowy XX wieku. Art Déco to nurt artystyczny inspirowany kubizmem, który promuje proste linie i proste kształty. Ozdoby, uznawane za zbędne, zostały po prostu wyeliminowane. Funkcjonalność przeważa nad estetyką. Skupiono się raczej na tym, jak najlepiej wykorzystać nowe dostępne materiały oraz na sposobach industrializacji produkcji mebli.

Kształty mebli pozostają konwencjonalne, choć w zależności od modelu można dostrzec nawiązania do stylów Ludwika XVI, Dyrektoriatu lub Ludwika Filipa. Charakteryzują się one ostrymi, zaokrąglonymi lub ściętymi kątami. Dwa najczęściej stosowane kształty geometryczne to okrąg i ośmiokąt. Często zauważa się obecność cokołów pod meblami. Listwy dekoracyjne wyszły już z mody.

Meble futurystyczne

Jeśli chodzi o produkcję mebli, obecny trend zdecydowanie zmierza w kierunku metalu. Nadając meblom industrialny styl, metal zawsze sprawia wrażenie nowoczesnego i futurystycznego. Producenci cenią go za estetykę, jaką wnosi do mebli, oraz za to, że odbija światło. Po pierwsze, powszechnie stosowana jest stal we wszystkich swoich postaciach: szczotkowana, polerowana, gładka, tłoczona, matowa lub błyszcząca. Po drugie, szerokie zastosowanie znajduje stal nierdzewna, zwłaszcza w wyposażeniu kuchni.

Niezależnie od tego, czy chodzi o proste koncepcje, czy rzeczywiste projekty, współcześni projektanci wykazują się ogromną wyobraźnią, tworząc nowe meble łączące najnowsze technologie, materiały i techniki produkcji, nie zapominając przy tym o połączeniu estetyki z funkcjonalnością – co jest kluczowym elementem naszych czasów. Można wymienić kilka uderzających przykładów tego, co istnieje obecnie lub czego możemy się spodziewać w przyszłości. Na przykład łóżko „Air Lounge System” autorstwa Fabio Novembre opiera się na wykorzystaniu nowych materiałów. Zaskakujące w tym meblu jest to, że wydaje się on unosić w powietrzu. W rzeczywistości łóżko to spoczywa na dwóch nóżkach z przezroczystego pleksiglasu. Innym przykładem opartym na funkcjonalności i oszczędności miejsca (kwestia bardzo aktualna) jest składane leżakowe krzesło francuskiego projektanta Henry’ego Yvona. Składający się z trzech części połączonych ze sobą za pomocą mechanizmu przegubowego, ten leżak można przekształcić w leżak dla jednej lub dwóch osób, z oparciem lub bez, a nawet w stolik kawowy. Estetyka i nowe materiały to również cechy charakterystyczne szklanego fotela „Wipeout” autorstwa projektanta Stéphane’a Perruchona. Dwie szklane ścianki pełnią rolę podłokietników, a siedzisko wykonane jest ze skóry napinanej za pomocą prętów ze szczotkowanej stali nierdzewnej. Kolejnym przykładem jest fotel rurowy „Groove” marki Atomare. Jest to mebel przyjazny i ciepły dzięki rurowemu szkieletowi, który płynnie przechodzi od podstawy przez oparcie, siedzisko i podłokietniki. Stolik „Orbital” autorstwa projektanta Romaina Duclosa jest wynikiem połączenia stolika i kominka. Ten bardzo przyjazny i innowacyjny zestaw można uzupełnić o pasujące fotele. Na koniec warto wspomnieć o kredensie „Epure” autorstwa Davida Lange’a, wykonanym z nowatorskich materiałów. Mebel ten jest wykonany z białego Daquacrylu, a jego środkowa przegroda z czerwonego Altuglasu. Podstawa wykonana jest z chromowanej stali.

Meble – różne kategorie

Sypialnia dla dorosłych

Łóżko

Łóżko jest głównym elementem wyposażenia sypialni. Służy przede wszystkim do spania, ale także do odpoczynku, drzemania, czytania, a w przypadku par – do uprawiania seksu. Obecnie we Francji standardowe wymiary łóżka jednoosobowego to 90 cm x 1,80 m. W przypadku łóżka dwuosobowego istnieje kilka możliwości. Szerokość może wahać się od 1,40 m do 1,60 m, a długość od 1,80 m do 2,10 m. Warto również zaznaczyć, że mebel ten jest zazwyczaj wyposażony w poduszki, wałki, materace i stelaże.

Ewolucja łóżka przybrała różne formy i rozmiary. Pierwsze łóżka powstawały po prostu z ułożonej w stos słomy. Następnie meble te zaczęto podnosić, aby chronić się przed kurzem, zimnem i szczurami. Rama łóżka jest wykonana z drewna lub metalu. Stelaż składa się z drewnianych lub metalowych listew, ewentualnie wyposażonych w sprężyny.

W starożytności łóżka były zazwyczaj dywanami lub matami wykonanymi z włókien wełnianych lub końskich. Jedynie zamożniejsi Rzymianie spali na leżankach, których używali również do spożywania posiłków. Od średniowiecza do rewolucji przemysłowej mebel ten znacznie ewoluował. W średniowieczu łóżka były w większości workami wypełnionymi słomą, a w przypadku osób zamożniejszych – piórami. Później wypełniano je różnego rodzaju tkaninami, od bawełny po włókna sztuczne. Później łóżka stały się rodzajem prymitywnych drewnianych skrzyń wyposażonych w materac. W tamtych czasach komfort tego mebla zależał od statusu społecznego. Najbogatsi posiadali bowiem drewniane łóżka z baldachimem, wyposażone w lniane materace wypełnione gęsim lub kaczym puchem. Ludzie z klasy średniej mieli, w zależności od regionu, łóżka szafowe, na przykład w Bretanii, w Poitou czy w Owernii, albo po prostu ławki wyposażone w materace z cienkiego filcu, wypełnione zgrzebloną wełną owczą, włosiem końskim lub piórami gęsiowymi lub kaczkowymi. Jeśli chodzi o osoby mniej zamożne, zadowalały się one materacami ze słomy. Od czasów rewolucji przemysłowej aż do dnia dzisiejszego łóżko uległo dalszym przemianom. Po pierwsze, jeśli chodzi o jego rozmiar, który był dość niewielki, zwłaszcza ze względu na wzrost ludzi, i który stopniowo się zwiększał. Zmieniły się również kształt i materiały używane do produkcji tego mebla. Do drewna i miedzi dołączyło bowiem żelazo i stal. Podstawa łóżka, początkowo prymitywna, stała się powszechna i przybrała formę łóżka z listwami, sprężynami lub siatką z tkaniny. Od 1900 roku coraz powszechniejsze stało się stosowanie włókien syntetycznych (wiskoza, fibranne, rayon lub sztuczny jedwab). Warto zauważyć, że łóżko występuje w różnych formach, takich jak łóżko klatkowe czy „cosy”. Ale także w postaci mebli przekształcalnych, takich jak rozkładana sofa, fotel-łóżko, łóżko pionowe, łóżko wysuwane, łóżko z ruchomym blatem czy łóżko polowe.

Warto przyjrzeć się bliżej niektórym z tych modeli. Na przykład łóżko wysuwane jest meblem idealnie dostosowanym do małych przestrzeni. W swojej pierwotnej pozycji służy jako zwykłe łóżko, a po wysunięciu zapewnia dodatkowe miejsce do spania. W tym celu wystarczy wysunąć szufladę znajdującą się pod stelażem, w której umieszczony jest dodatkowy stelaż oraz materac z pianki komórkowej. Należy zauważyć, że materace w łóżkach wysuwanych są bardziej płaskie i mniejsze niż tradycyjne materace. Innym bardzo popularnym modelem jest łóżko drewniane. Do wykonania tego mebla można wykorzystać różne gatunki drewna, jednak preferowane są twarde gatunki zapewniające solidność i trwałość, ponieważ łóżko jest użytkowane codziennie i intensywnie. Łóżko z litego drewna, choć czasami kosztowne, będzie solidnym meblem, który dodatkowo będzie się ładnie prezentował, ponieważ lite drewno zachowuje swoje naturalne usłojenie. Mebel ten idealnie wkomponuje się w wystrój w stylu rustykalnym. Łóżko drewniane będzie wyposażone albo w stelaż sprężynowy, do którego koniecznie należy dołączyć materac sprężynowy, albo w stelaż listwowy.

Szafka nocna

Słowo „szafka nocna” pochodzi od łacińskiego słowa „caput”, które oznacza „głowa”. Rzeczywiście, szafka nocna to mały stolik ustawiony obok łóżka po stronie głowy. Wysokość tego mebla jest z reguły ograniczona do wysokości, do której można sięgnąć ręką, leżąc na łóżku. Pierwotnie służył on do przechowywania nocnika. Obecnie szafka nocna służy do przechowywania wszystkiego, co może być potrzebne podczas zasypiania, snu lub budzenia się, a mianowicie lampki, książki, okularów, budzika, telefonu, szklanki wody… Taki stolik staje się szafką nocną, gdy jest wyposażony w wnęki, szuflady lub schowki zamykane drzwiczkami. W przypadku łóżek dwuosobowych szafki nocne znajdują się po obu stronach łóżka. Warto zauważyć, że w przypadku łóżek piętrowych stolik nocny jest wbudowany w łóżko.

Wybór stolika nocnego powinien mieć na celu jak najlepsze dopasowanie go do wystroju i wyposażenia sypialni. W tym celu na rynku dostępne są różne materiały, kształty i style. Designowy stolik nocny to mebel, którego styl wpisuje się w aktualne trendy. Biorąc pod uwagę bogatą ofertę dostępną na rynku, ważnymi kryteriami będą osobiste upodobania, a także istniejący wystrój i meble. Można również zastanowić się, czy priorytetem jest funkcjonalność, czy wyłącznie estetyka. Drewniany stolik nocny pasuje do wszystkich stylów mebli. Charakteryzuje się solidnością i różnorodnością gatunków drewna. Bardzo popularny w Prowansji stolik nocny z kutego żelaza, choć również solidny, wniesie do wystroju sypialni delikatność i lekkość. Warto zauważyć, że kute żelazo często łączy się z innymi materiałami, takimi jak drewno czy szkło. Stolik nocny z rattanu wniesie do wystroju odrobinę egzotyki. Ten materiał, będący jednocześnie plastyczny i wytrzymały, często występuje w formie plecionej. Można znaleźć meble wykonane w całości z rattanu lub połączone z innymi materiałami, takimi jak szkło, kute żelazo czy różne gatunki drewna. Szklany stolik nocny jest zazwyczaj łączony z innym materiałem, a tylko blat tego mebla jest wykonany ze szkła. Należy zwrócić uwagę na grubość szkła, która będzie gwarantować wytrzymałość blatu.</p>

Szafa

Szafa to mebel wykonany głównie z drewna, który zazwyczaj znajduje się w sypialniach. Ten mebel, zamykany drzwiami, składa się z jednej korpusu i charakteryzuje się znaczną wysokością, którą można dodatkowo podkreślić, ozdabiając szafę gzymsem. Zadaniem tego mebla jest przechowywanie odzieży lub bielizny pościelowej na półkach, w szufladach lub w wieszakach. Wyróżnia się trzy rodzaje szaf. Szafa na ubrania, w której można wieszać ubrania, szafa na pościel wyposażona w półki, na których można układać złożoną pościel, oraz wreszcie szafa mieszana, która pozwala na oba zastosowania i jest zalecana w przypadku braku komody. Drzwi szafy są zazwyczaj dwuskrzydłowe, ale spotyka się również szafy czterodrzwiowe, zwane komodami. Szafa z lustrem to mebel, którego drzwi są wyposażone w lustra.

Przy wyborze szafy należy wziąć pod uwagę jej wymiary, styl i funkcjonalność. Jeśli chodzi o materiały, w produkcji tego mebla preferowane jest drewno. Materiał ten nadaje jej styl klasyczny, dzięki odtworzeniu dawnych wzorów, lub nowoczesny, przy użyciu gatunków takich jak brzoza, buk czy klon bielony w połączeniu ze stalą nierdzewną. Obecnie modne są kolory szare, niebieskie i pomarańczowe, które pozwalają dostrzec słoje drewna. Warto zauważyć, że jeśli szafa ma stanąć w małej sypialni, lepiej wybrać mebel z drewna lub jasnego materiału, co złagodzi jej masywny i imponujący wygląd.

Pochodzenie słowa „szafa” wywodzi się z jej pierwotnej funkcji. Mebel ten służył bowiem do przechowywania broni. Pod koniec średniowiecza pojawił się rzymski mebel zwany „armorium”. Zamknięty dwoma skrzydłami i wyposażony w półki, służył do przechowywania tkanin i odzieży. Współczesna szafa wywodzi się bezpośrednio z armorium. „Armorium” ma masywny wygląd, szeroką podstawę, jest zamknięte dwoma skrzydłami w górnej części, wyposażone w szuflady w dolnej części oraz zwieńczone imponującym gzymsem, nadającym mu monumentalny wygląd. Dopiero w XVI wieku szafa stopniowo zaczęła pojawiać się w domach. W tym samym czasie pojawiła się komoda. W odróżnieniu od dotychczas produkowanych mebli, komoda składa się z dwóch korpusów umieszczonych jeden na drugim i zamykana jest czterema skrzydłami. To właśnie komoda zapoczątkowała ideę nakładania na siebie różnych części mebla. Pod koniec XVII i na początku XVIII wieku, w okresie rozkwitu, szafa, podobnie jak pozostałe meble, ceniła się bardziej ze względu na estetykę niż funkcjonalność. Nadal jest to szafa dwukorpusowa, której dolna część wyposażona jest w szuflady, jednak tym razem drzwi zdobią szyby o różnych kształtach lub reliefy w kształcie diamentowych czubków. Również gzyms jest bogato zdobiony. Jeśli chodzi o krawędzie szafy, są one wzbogacone pilastrami lub kolumnami. Warto zauważyć, że w tym samym okresie André-Charles Boulle nadał swoje imię technice oklejania mebli intarsją. W XVIII wieku produkowano dość niskie szafy, o wysokości około 1 m, ozdobione intarsjami. Wcześniejsze modele bardziej okazałych szaf pozostały w użyciu i były malowane lub miały bardziej surowy wygląd. Pod koniec XVIII wieku i na początku XIX wieku szafa ulega zmianom. Staje się mniej okazała i zdobi ją albo witryna, albo mosiężna krata. W drugiej połowie XIX wieku szafa była zazwyczaj wyposażona w dwa, a nawet trzy lustra. W pierwszej połowie XX wieku szafa wtapiała się w wystrój wnętrza i zwracały uwagę jedynie jej pomalowane lub zdobione drzwi. Priorytetem jest funkcjonalność, a co za tym idzie – rozplanowanie wnętrza. W dzisiejszych czasach szafa jest meblem, który ma podkreślać nie tylko swoją funkcjonalność, ale także walory estetyczne.

Komoda

Komoda to niezbyt wysoki mebel wyposażony w duże szuflady z przodu, a czasem również po bokach, w których można przechowywać bieliznę lub różne przedmioty. Niektóre modele komód są bardziej znane niż inne. Tak jest w przypadku komody typu „chiffonnier”, której początki sięgają okresu regencji. Wyróżnia się on przede wszystkim kształtem, w którym wysokość przewyższa szerokość, oraz tym, że blat jest najczęściej wykonany z marmuru. Wywodząca się z komody „chiffonnier” komoda „semainier” charakteryzuje się siedmioma szufladami odpowiadającymi siedmiu dniom tygodnia. Komoda Ludwika XV stanowi szczytowe osiągnięcie tego mebla. W rzeczywistości w tym okresie komoda osiągnęła swój szczyt popularności. Znajdujemy się w XVIII wieku, kiedy to mebel ten nabrał kobiecego charakteru i prezentował harmonijny styl pełen wdzięku, finezji i delikatności. Ma ona wypukły, zaokrąglony kształt i często jest ozdobiona intarsjami. Komody Ludwika XV, mniej masywne niż poprzednie modele, wykonane są z drewna wiśniowego, tulipanowca lub palisandru. W komodach Ludwika XV stosuje się również marmur i lakiery.

Komoda pochodzi z końca XVII wieku. W tamtych czasach był to nowy mebel, będący połączeniem biurka, stołu, skrzyni i szafy, którego nazwa pozostawała niejasna. Dopiero w 1708 roku pojawiła się nazwa „komoda”. Niedługo potem pojawiła się komoda typu „tombeau”. Mebel ten jest rodzajem długiej skrzyni wyposażonej w nóżki balustradowe lub w kształcie bączków, posiadającej trzy lub cztery szuflady. Komoda typu „tombeau” jest ozdobiona pozłacanymi elementami z brązu, a jej blat wykonany jest z drewna lub marmuru. Jest to mebel solidny i imponujący. Po komodzie typu „tombeau” pojawił się kolejny model komody – ten, z podwyższonymi nogami, miał tylko dwie szuflady i był smuklejszy. Na razie wszystkie te modele pokryte są fornirem z palisandru, drewna fioletowego lub amarantusa. Po tym okresie nastąpi apogeum popularności tego mebla wraz z komodą Ludwika XV. Pod koniec XVIII wieku komoda ma bardziej prostoliniowy kształt (choć niektóre modele są w kształcie półksiężyca), a jej toczone nogi są często żłobkowane. W okresie Dyrektoriatu komoda posiadała trzy lub cztery szuflady, a elementy z brązu niemal całkowicie zniknęły. W tym samym czasie komoda stała się popularna również na prowincji, podczas gdy dotychczas była to głównie mebel paryski. Komoda prowincjonalna nawiązuje w bardziej surowej formie do paryskich modeli w stylu regencji i Ludwika XV. Wykonuje się je z litego drewna, takiego jak wiśnia, orzech lub dąb. W XIX wieku ewolucja komody uległa stagnacji. Warto jedynie odnotować jej masową produkcję dzięki mechanizacji procesu wytwarzania. Pod koniec XIX wieku oraz w epoce secesji komoda wyszła z użycia, ponieważ była meblem sprzecznym z duchem tego stylu artystycznego. Natomiast w pierwszej połowie XX wieku komoda doskonale wpisuje się w styl Art Déco. Obecnie komoda pozostaje meblem funkcjonalnym, który przyciąga uwagę dzięki swoim możliwościom przechowywania.

Biurko

Nazwa „biurko” pochodzi od starofrancuskiego słowa „burel”, które w średniowieczu oznaczało grubą tkaninę. Później stało się dywanikiem, a w końcu stołem służącym do prowadzenia rachunków. Biurko to mebel wyposażony w blat oraz, w zależności od modelu, w szuflady, półki, kontenerki lub wyjmowane blaty. Od XVII wieku pojawiły się różne formy biurek. Najbardziej znane to biurko cylindryczne, biurko Mazarin czy też biurko ministerialne.

Obecnie najpopularniejsze są biurka zaprojektowane specjalnie z myślą o sprzęcie komputerowym, a także biurka narożne. Te ostatnie można ustawić zarówno na środku pomieszczenia, jak i w jednym z jego zakątków, jeśli przestrzeń jest ograniczona. Mebel ten pozwala zaoszczędzić miejsce, zapewniając jednocześnie użytkownikowi obszerną powierzchnię roboczą. Należy pamiętać, że każdy rodzaj biurka powinien być połączony z wysokiej jakości ergonomicznym krzesłem biurowym.

Szafa i szafka na buty

Szafa lub szafka na buty może pomieścić od sześciu do czterdziestu ośmiu par butów. Średnia ta została obliczona na podstawie różnych modeli przeznaczonych zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. Mebel ten zajmuje niewiele miejsca, ponieważ jego głębokość wynosi średnio od 15 do 35 cm. Dzięki temu można go ustawić nawet w wąskim korytarzu. Jednak ze względu na ewolucję wzornictwa szaf i szafek na buty nie dąży się już do ukrywania tego mebla i można go również ustawić w takich pomieszczeniach jak sypialnia czy salon.

Jeśli chodzi o szafkę na buty, istnieją dwa sposoby montażu. Można wybrać szafkę stojącą lub wiszącą. Należy pamiętać, że w przypadku tego drugiego rozwiązania pojemność będzie mniejsza ze względu na całkowitą wagę mebla. Ponadto szafa lub szafka na buty mogą być obecnie wyposażone w takie opcje, jak szuflady, hamulce zamykające, kieszenie lub przegródki; opcje te sprawiają, że meble te idealnie nadają się do przedpokoju. Ostatnią kwestią, o której należy pamiętać, są różnice między szafą na buty a szafką na buty. Oczywiście szafa oferuje większą pojemność, ale również pod względem wzornictwa szafa na buty – na przykład z lustrzanymi wykończeniami – będzie lepiej pasować do pomieszczeń innych niż przedpokój. Wybór ten będzie zależał przede wszystkim od potrzeb związanych z przechowywaniem oraz od miejsca, jakim dysponujemy na ustawienie tego mebla.

Pokój dziecięcy

Łóżko

Łóżko dziecięce ma zazwyczaj wymiary 90 cm x 190 cm. Obecnie producenci tego mebla oferują szeroki wybór materiałów, kolorów, a także kształtów. Są to tak zwane łóżka w kształcie zabawek, czyli w kształcie lokomotywy, samochodu, łodzi… Należy zwrócić uwagę na długość tych łóżek, która czasami jest mniejsza niż 190 cm. Łóżka dziecięce są dostępne w różnych modelach, co pozwala jak najlepiej zaspokoić potrzeby rodzin, a także optymalnie wykorzystać przestrzeń przeznaczoną na ten mebel w pokoju dziecięcym.

Łóżko antresolowe doskonale nadaje się do małych sypialni, ponieważ zapewnia znaczne oszczędności miejsca. Miejsce do spania znajduje się na wysokości, co zwalnia pod nim sporą przestrzeń, w której można umieścić całość lub część pozostałych mebli. Łóżko antresolowe jest wyposażone w drabinkę umożliwiającą dostęp do miejsca do spania lub, w bardziej zabawowej wersji, istnieją modele wyposażone w zjeżdżalnię do schodzenia. Należy zauważyć, że ten rodzaj mebla jest zalecany dla dzieci dopiero od piątego lub szóstego roku życia ze względu na oczywiste kwestie bezpieczeństwa.

Ta sama rada dotyczy również łóżek piętrowych. Mebel ten będzie używany, gdy kilka dzieci dzieli ten sam pokój. Dostęp do górnego łóżka odbywa się również za pomocą drabinki i musi być zabezpieczony barierką ochronną. Ponadto mebel ten jest trwały, ponieważ w przypadku przeprowadzki, na przykład gdy każde dziecko otrzyma własny pokój, większość łóżek piętrowych można rozdzielić na dwa łóżka pojedyncze. Na koniec warto dodać, że niektóre modele łóżek piętrowych są wyposażone w szuflady do przechowywania pod dolnym łóżkiem.

Łóżko kombinowane jest przeznaczone dla dzieci od szóstego roku życia. Ten mebel typu „wszystko w jednym” w sprytny sposób łączy w sobie wszystkie elementy wyposażenia przydatne dla dziecka. Część sypialna znajduje się na wysokości, a poniżej lub po bokach umieszczono szafę, biurko na kółkach, szuflady do przechowywania, a także mnóstwo półek lub wnęk… Łóżko kombinowane pozwala zaoszczędzić miejsce w niewielkich sypialniach, a jednocześnie umożliwia przeznaczenie zaoszczędzonej przestrzeni na świat zabawy, który jest dla dzieci najważniejszy.

Szafka nocna

Stolik nocny należy do mebli dodatkowych w dziecięcej sypialni. W rzeczywistości mebel ten będzie niezbędny dla dziecka dopiero od czwartego lub piątego roku życia. Stolik nocny pomoże dziecku nauczyć się utrzymywać porządek w pokoju, a na jego blacie można postawić lampkę nocną i inne elementy dekoracyjne.

Szafka nocna może być wyposażona w półki lub szuflady. W tym drugim przypadku, dla większego bezpieczeństwa, należy zadbać o to, aby zamykanie szuflad było spowolnione, a ich otwieranie blokowane na końcu skoku przez system ogranicznika. Kształty, kolory i materiały, z których wykonane są te meble, są bardzo zróżnicowane. Jednak drewno jest materiałem najczęściej stosowanym do produkcji tego rodzaju mebli.

Szafa

Istnieje wiele modeli szaf dla dzieci: szafy proste, modułowe lub rozbudowywane aż do wieku dorosłego. Wybór tego mebla zależy od wieku dziecka, wielkości jego sypialni oraz stylu, który powinien pasować do pozostałych mebli i wystroju pomieszczenia. Szafa dziecięca łączy w sobie funkcjonalność i estetykę. W zależności od modelu mebel ten może być wyposażony w szuflady, regulowane półki, wieszaki… Wielkość szafy zależy od potrzeb związanych z przechowywaniem, a ponadto można zdecydować, czy mebel ten ma być wyposażony w drzwi skrzydłowe, czy przesuwne.

Szafa dziecięca jest wykonana z różnych materiałów, takich jak lite drewno, drewno lakierowane, fornir, a nawet metal. Należy zauważyć, że w przypadku niektórych modeli tylko konstrukcja mebla jest drewniana, a całość pokryta jest obiciem z tkaniny. Średnia cena szafy dziecięcej waha się od 80 do 360 euro. Cena ta zależy oczywiście od jakości materiału użytego do produkcji szafy.

Komoda

Komoda jest meblem idealnie dostosowanym do sytuacji, gdy potrzeba niewiele miejsca na przechowywanie bielizny lub jako uzupełnienie mebli do przechowywania różnych przedmiotów (na przykład gier lub książek). Komoda może być wyposażona w od dwóch do ośmiu szuflad i posiadać fantazyjne nóżki, takie jak na przykład nóżki kuliste. Dla większego bezpieczeństwa, w zależności od modelu, mebel można przymocować do ściany. Wymiary komody dziecięcej zasadniczo nie przekraczają 1 m szerokości, 90 cm wysokości i 60 cm głębokości.

Najczęściej stosowanym materiałem do produkcji tego mebla jest drewno lite. Najczęściej wykorzystywanym gatunkiem drewna jest sosna, która występuje w wersji surowej lub naturalnie lakierowanej, a także w kolorze miodowym, lakierowana lub gotowa do pomalowania. Coraz większą popularność zyskują komody z plecionej rattanowej. Producenci wykorzystują ten materiał zwłaszcza na fronty szuflad, aby uzyskać bardziej estetyczny wygląd. Podobnie jak w przypadku szaf dziecięcych, można znaleźć modele komód dziecięcych, w których jedynie konstrukcja jest wykonana z litego drewna, a całość pokryta jest tkaniną. Budżet, jaki należy przeznaczyć na zakup komody dziecięcej, wynosi od 50 do 360 euro, przy czym średnia cena wynosi 250 euro.

Biurko

Oferta producentów biurek dla dzieci jest bardzo szeroka. Biorąc pod uwagę szeroki przedział wiekowy, dla którego przeznaczony jest ten mebel – od małych dzieci, przez nastolatków, aż po studentów – modele są bardzo zróżnicowane. Znajdziemy tu więc proste, małe szefki z wbudowanymi siedziskami, pulpity, biurka narożne, biurka specjalnie zaprojektowane tak, by zmieściły się pod łóżkiem na antresoli, a także biurka przeznaczone do umieszczenia sprzętu komputerowego.

Biurko to mebel dostępny w niezliczonych kształtach, kolorach i stylach. Nie należy jednak zapominać, że najważniejszym kryterium przy wyborze biurka dla dziecka jest jego funkcjonalność. Dziecko powinno bowiem siedzieć przy nim wygodnie i mieć łatwy dostęp do wszystkiego, czego potrzebuje. W tej kwestii należy zwrócić szczególną uwagę na wyposażenie wewnętrzne mebla, a mianowicie na obecność szuflad, wyjmowanych lub stałych pojemników, uchwytów…

Średnie wymiary biurka dla dziecka to 75 cm wysokości, 1 m długości oraz od 50 cm do 60 cm głębokości. Materiałem używanym do produkcji biurek dla dzieci jest zazwyczaj lite drewno wszystkich gatunków. Można jednak spotkać również meble z forniru. Biorąc pod uwagę wszystkie te czynniki, przedział cenowy jest dość szeroki, ale można oszacować, że najtańsze modele tego mebla będą dostępne za kilkadziesiąt euro, a maksymalna cena nie przekroczy 500 euro.

Krzesło

Krzesło dla dziecka to mebel, który pozwoli mu usiąść przy biurku lub stoliku w swoim pokoju, a także przy stoliku w salonie, aby rysować lub bawić się. Krzesła dla dzieci są dostępne w wielu kształtach i kolorach. Kolory sięgają od pastelowych po bardziej żywe odcienie. Niektóre modele krzeseł dla dzieci są ozdobione motywami, takimi jak zwierzęta, piłka nożna czy bohaterowie kreskówek…

Dla starszych dzieci, od piątego lub szóstego roku życia, dostępne są krzesła biurowe na kółkach. Również te modele charakteryzują się dbałością o estetykę i bogatą gamę kolorów. Ponadto krzesło dla dziecka może być wyposażone w podłokietniki lub nie. Jeśli chodzi o materiały, z których wykonane są te meble, producenci oferują krzesła drewniane, plastikowe, żelazne, a także z rattanu.

Stół

Gdy dziecko staje się bardziej samodzielne, chętnie spędza czas w swoim pokoju. W tej perspektywie idealnym meblem będzie stolik dla dziecka. Ten dostosowany do jego wzrostu mebel pozwoli mu bowiem wygodnie usiąść w pokoju, aby rysować lub bawić się, dzięki czemu dziecko nie będzie już siedziało przy niskim stoliku w salonie. Oprócz swojej funkcjonalności stół będzie stanowił element wystroju pokoju. Mebel ten jest bowiem zazwyczaj bardzo estetyczny, a ponadto często występuje w bardzo kolorowych odcieniach. Jeśli chodzi o materiały, dostępne są stoły z malowanego drewna, z formowanego tworzywa sztucznego, z rattanu, a nawet z drewna egzotycznego.

Ponadto niektóre modele stolików przeznaczone dla najmłodszych są wyposażone na blacie w zabawki rozwijające. Inne modele posiadają albo podnoszony blat, pod którym znajduje się schowek, albo szuflady do przechowywania kredek, farb, zabawek… Niektóre stoliki mają wbudowane krzesełko, co może zapewniać poczucie bezpieczeństwa najmłodszym. Na koniec należy zaznaczyć, że ten mebel dziecięcy można myć gąbką, z wyjątkiem stolików z rattanu.

Skrzynia na zabawki

Jeśli istnieje mebel niezbędny w pokoju dziecięcym, to jest nim skrzynia na zabawki. Najczęściej spotykanym kształtem tego mebla jest prostokąt, ale można również znaleźć okrągłe skrzynie na zabawki, często składane. Istnieją również ławki lub kanapy z schowkiem na zabawki, których siedzisko można podnieść. Zazwyczaj, niezależnie od wybranego modelu, mebel ten jest wyposażony w hamulec lub ogranicznik, umożliwiający bezpieczne zamknięcie schowka na zabawki.

Najpopularniejszym materiałem do produkcji skrzynek na zabawki jest drewno, a zwłaszcza sosna, ale meble te można również znaleźć w wersji stalowej o zaokrąglonych kształtach lub wykonane z żywicy. Wygląd i kolorystyka tych mebli są bardzo zróżnicowane i zazwyczaj są one dopasowane do pozostałych mebli w pokoju. Warto zauważyć, że dla większej praktyczności niektóre modele skrzynek na zabawki są pokryte zmywalnymi pokrowcami. Wymiary skrzynek na zabawki wynoszą od 30 cm do 40 cm głębokości, 70 cm długości i maksymalnie 50 cm wysokości. Jeśli chodzi o okrągłe skrzynie na zabawki, mają one średnicę 70 cm. Cena tego mebla waha się od 15 do 150 euro.

Kompletny zestaw do sypialni

Wyposażenie i wystrój pokoju dziecięcego podlegają ciągłym zmianom wraz z wiekiem dziecka. Przy zakupie mebli coraz częściej należy brać pod uwagę jego upodobania. Ponadto meble będą musiały zostać dostosowane lub wymienione. Na przykład przechodzi się od łóżeczka z kratkami do łóżka pojedynczego. Lampka nocna ustępuje miejsca lampce nocnej i/lub lampce biurkowej.

Podobnie jest z kojcami, matami do zabawy, muzycznymi mobilami czy pluszowymi zabawkami, które zastępuje biurko, krzesło, stolik nocny, szafa – gdzie niezbędna jest wnęka na ubrania – oraz duża skrzynia na zabawki. Największym wyzwaniem jest, przy zachowaniu budżetu, dopasowanie estetyki nowych mebli do tych już istniejących. Najprościej byłoby chyba całkowicie przemeblować pokój!

Salon

Kanapa

Termin ten odnosi się do kanapy, czyli mebla, na którym mogą usiąść co najmniej dwie osoby. Siedzenie w kanapie powinno być wygodne. Najczęściej posiada ona podłokietniki po obu stronach. Mebel ten zazwyczaj umieszcza się w salonie lub pokoju dziennym. Stosowane terminy to kanapa, sofa lub divan. Należy pamiętać, że słowo „sofa” powinno być zazwyczaj używane w odniesieniu do mebla trzyosobowego. Oczywiście materiały i kształty kanap są bardzo zróżnicowane. Istnieje jednak pewna klasyfikacja w zależności od modeli, wśród których znajdziemy na przykład kanapę narożną, kanapę prostą, kanapę rozkładaną, kanapę typu „clic-clac”, a ostatnio także kanapę BZ.

Początki kanapy sięgają XVII wieku, za panowania Ludwika XIII. W tym okresie pojawił się pierwszy model kanapy, który w rzeczywistości był fotelem z podłokietnikami. Ten mebel o dość prostej konstrukcji składał się z drewnianego szkieletu, wyściełanych siedzisk i podłokietników. Całość była pokryta obiciem z tłoczonej skóry, tkaniny lub bogato zdobionej tapicerki. Ze względu na swój komfort mebel ten był zazwyczaj wykorzystywany do prowadzenia rozmów. Następnie styl Ludwika XIII został zastąpiony przez kanapy w stylu Ludwika XIV o surowym i sztywnym kształcie. W okresie regencji bardziej cofnięte podłokietniki i zaokrąglone nogi złagodziły ten wygląd. Kanapy w stylu Ludwika XV, już z natury ergonomiczne, mają oparcia wygięte tak, by dopasować się do kształtu pleców. Ponadto kanapy w stylu Ludwika XV są bardziej wyrafinowane i wygodne, a przede wszystkim mniej masywne. Następnie pojawiły się kanapy w stylu Ludwika XVI z prostymi, skromnymi oparciami, ale o bardzo dopracowanej dekoracji. Później pojawiły się kanapy w stylu Dyrektoriatu, które czerpały inspirację bezpośrednio z estetyki rzymskiej. Jeśli chodzi o kanapy w stylu Empire, to czerpały one inspirację ze sztuki egipskiej. W okresie Restauracji do produkcji kanap wykorzystywano głównie jasne drewno. Ich dekoracje miały postać arabesek z palisandru lub amarantusa, a siedzisko było bardzo miękkie. Później secesja wprowadziła do projektowania kanap koncepcję zakrzywionych linii. Natomiast w latach 1920–1930 art déco wpłynęło na produkcję kanap, narzucając im proste linie i proste kształty. Bardzo szeroka gama kanap dostępnych obecnie na rynku jest wynikiem wpływów wszystkich tych epok i tak bardzo różniących się od siebie stylów.

Przy tak wielu modelach kanap wybór odpowiedniego mebla może wydawać się skomplikowany. Nie wystarczy bowiem skupić się wyłącznie na konstrukcji, wykończeniu czy kolorystyce. Przede wszystkim należy dokładnie ocenić przestrzeń przeznaczoną na kanapę w pomieszczeniu, w którym ma ona stanąć; to właśnie określi jej rozmiar. Następnie należy zdecydować, do jakich celów będzie służyła ta kanapa, a tym samym jaki rodzaj mebla będzie najbardziej odpowiedni – czy będzie to kanapa prosta, narożna, czy też rozkładana. Kolejnym kryterium jest liczba miejsc, jaką powinna zapewnić kanapa. Należy pamiętać, że – oczywiście biorąc pod uwagę dostępną przestrzeń – im więcej miejsc, tym lepiej. Kanapa jest bowiem meblem najczęściej wykorzystywanym podczas spotkań z rodziną lub przyjaciółmi, a znalezienie miejsca do siedzenia dla wszystkich zawsze stanowi wyzwanie. Na koniec należy wybrać rodzaj obicia kanapy. W tej kwestii każdy może kierować się własnymi upodobaniami. Jednak w przypadku skóry, na przykład, należy zwrócić szczególną uwagę na jej jakość i najlepiej zdecydować się na skórę licową. Warto również zwrócić uwagę na wypełnienie kanapy. Aby zapewnić wysoką jakość, pianki wypełniające powinny charakteryzować się wysoką sprężystością, co zapewnia pamięć kształtu, oraz gęstością równą lub większą niż 20 kg/m³. Podsumowując, warto pamiętać, że najlepiej jest kupić kanapę w sklepie specjalizującym się w sprzedaży tego rodzaju mebli. Znajdziemy tam bowiem szeroki asortyment produktów i będziemy mogli skorzystać ze wszystkich potrzebnych porad udzielanych przez profesjonalistów.

Warto przyjrzeć się bliżej kilku rodzajom kanap. Kanapa narożna to mebel, który zapewnia równowagę w salonie. Z definicji kanapa ta tworzy kąt prosty i zazwyczaj ustawia się ją w rogu salonu. Oznacza to, że wypełnia on zakamarki, które zazwyczaj pozostają niewykorzystane w pomieszczeniu wyposażonym w kanapę prostą. Kolejną istotną zaletą jest to, że kanapa narożna oferuje znacznie większą liczbę miejsc siedzących. Warto zauważyć, że mebel ten ma narożnik po prawej lub po lewej stronie, dzięki czemu można go wkomponować w dowolną aranżację. Kanapa narożna to mebel, który tworzy przyjazną atmosferę i zapewnia duży komfort.

Kanapa rozkładana to mebel typu „2 w 1”, który pełni jednocześnie funkcję kanapy i łóżka. Szczególnie dobrze sprawdza się w małych pomieszczeniach, gdzie aranżacja stanowi problem. Można z niej korzystać okazjonalnie lub regularnie. W tym ostatnim przypadku należy wybrać kanapę, której mechanizm rozkładania jest szybki i łatwy w obsłudze. Ponadto należy zwrócić uwagę na jakość materaca pod kątem jego grubości i gęstości wypełnienia. Dobry materac powinien mieć co najmniej 6 cm grubości i być wypełniony najlepiej pianką o wysokiej sprężystości.

Skórzana kanapa jest z pewnością jednym z najwygodniejszych mebli, a jej tapicerka jest najbardziej wytrzymała, a tym samym trwała. Najlepszym rozwiązaniem w tej dziedzinie jest skóra licowa barwiona w masie w beczkach z użyciem aniliny. Jednak, aby obniżyć koszty, alternatywą może być skóra półlicowa. Z drugiej strony lepiej unikać wyboru kanapy z skóry licowej. Jest to bowiem skóra pozyskiwana z dolnej części skóry zwierzęcej i będzie ona delikatna. Inne rodzaje skóry, których należy unikać, to skóra PVC oraz skóra z nadrukiem, które również charakteryzują się niską jakością. Podsumowując, należy pamiętać, że nawet w przypadku kanapy z obiciem ze skóry najwyższej jakości konieczna będzie regularna i odpowiednia pielęgnacja.

Wśród kanap tapicerowanych tkaniną znajdują się kanapy z mikrofibry. Mikrofibra to tkanina syntetyczna, która została poddana procesowi bardzo gęstego przędzenia. Dzięki temu tego rodzaju tapicerka jest wyjątkowo odporna na kurz i plamy. Z drugiej strony kanapa z tkaniny zapewni doskonały komfort i doda estetycznego akcentu do salonu. Do codziennej pielęgnacji tego mebla należy używać szczotki z miękkim włosiem, a następnie odkurzacza w celu usunięcia kurzu. Aby usunąć plamę, należy położyć na niej chłonny papier, aby ją osuszyć, a następnie nałożyć odpowiedni środek do usuwania plam, a na koniec spłukać i wysuszyć. Od czasu do czasu można przeprowadzić bardziej dogłębne czyszczenie za pomocą płynnego szamponu do mebli lub suchej pianki, po czym należy spłukać i wysuszyć mebel.

Rozkładana sofa

Rozkładana sofa to rodzaj kanapy z metalową konstrukcją. Aby ją rozłożyć i ustawić w pozycji do spania, wystarczy przesunąć oparcie do oporu, a następnie cofnąć je z powrotem. Charakterystyczny dźwięk tego mechanizmu rozkładania (najpierw „klik”, a potem „klak”) dał nazwę temu meblowi. Rozkładana sofa może być bardzo wygodna, o ile wybierzemy mebel wysokiej jakości. Należy zwrócić szczególną uwagę na gęstość pianki, od której zależy nie tylko komfort siedzenia, ale także komfort spania.

Rozkładana kanapa może być wyposażona w podłokietniki, zagłówki lub poduszki. Niektóre modele mają nawet szufladę, w której można przechowywać na przykład poduszki do spania i inne poduszki. Podobnie jak w przypadku każdej kanapy, należy zwrócić uwagę na jakość obicia mebla, ale przede wszystkim na wytrzymałość stelaża, który stanowi prawdziwy szkielet rozkładanki. Rozkładanka powinna wytrzymać obciążenie rzędu 150 kilogramów.

Ławka BZ

Kanapa BZ to kolejny rodzaj rozkładanej kanapy. Rozkładanie kanapy BZ jest bardzo łatwe. Rozkłada się ona na trzy części, przypominające trzy elementy litery „Z” lub harmonijkę. W przeciwieństwie do rozkładanego fotela, leżąc na kanapie typu BZ, leży się w tym samym kierunku, co w pozycji siedzącej. Jest to niewątpliwa zaleta, ponieważ niezależnie od położenia kanapy typu BZ całkowity ciężar, jaki musi ona wytrzymać, jest zawsze równomiernie rozłożony na całej powierzchni mebla. Zużycie nie koncentruje się zatem zawsze w tym samym miejscu.

Przed zakupem kanapy BZ należy odpowiedzieć na kilka pytań. Po pierwsze, ile miejsca mamy do dyspozycji na ustawienie mebla. Kanapa BZ zajmuje niewiele miejsca, choć zależy to od wybranego modelu. Jednomiejscowa kanapa BZ, fotel BZ lub fotel z podnóżkiem BZ oferuje powierzchnię do spania o wymiarach 80 cm x 190 cm lub 200 cm. Dwuosobowa kanapa BZ zapewnia powierzchnię do spania o wymiarach 120 cm x 190 cm lub 200 cm albo 140 cm x 190 cm lub 200 cm. Trzyosobowa kanapa BZ zapewnia powierzchnię do spania o wymiarach 160 cm x 190 cm lub 200 cm. Niektóre modele kanap BZ są wyposażone w szufladę, w której można przechowywać przydatne akcesoria na noc. Wybór rozmiaru determinuje nie tylko cenę kanapy BZ, ale także jej jakość. Cena początkowa tego mebla wynosi od 160 do 300 euro.

Jeśli chodzi o obicie kanapy BZ, kolory i wzory poszewki są dostępne w nieskończonej różnorodności. Dzięki temu można ją z łatwością dopasować do wystroju pomieszczenia, w którym ma się znaleźć. Należy jednak pamiętać, że wymiana pokrowca na kanapę BZ jest bardzo prosta. Już za 30 euro można nabyć nowy pokrowiec u dowolnego sprzedawcy specjalizującego się w sprzedaży tego mebla.

Na koniec należy dokładnie przyjrzeć się bardzo ważnemu elementowi kanapy BZ: materacowi. Przed podjęciem decyzji o wyborze konkretnego modelu należy przede wszystkim zastanowić się nad konkretnym przeznaczeniem kanapy BZ. A mianowicie, czy kanapa BZ będzie najczęściej używana jako kanapa, czy też przeciwnie – czy częściej wykorzystywana będzie jej funkcja spania. Jeśli tak, to z jaką częstotliwością: codziennie czy sporadycznie? Po rozważeniu tych kwestii należy dokonać wyboru w oparciu o trzy kryteria. Pierwsze dotyczy materiału, z którego wykonany jest materac, który – w kolejności rosnącej pod względem komfortu – może być z pianki, z bultexu lub z lateksu. Dobrą alternatywą pod względem ceny jest materac z bultexu. Drugie kryterium dotyczy gęstości materaca, która wynosi od 20 do 28 kg/m³ w przypadku pianki, od 30 do 35 kg/m³ w przypadku bultexu oraz ponad 60 kg/m³ w przypadku lateksu. Gęstość co najmniej 28 kg/m³ wydaje się być minimum. Trzecim i ostatnim kryterium, które należy wziąć pod uwagę, jest grubość materaca. Wynosi ona od 8 cm do 12 cm. Ta ostatnia kwestia ma szczególne znaczenie w przypadku materacy piankowych i w tym przypadku wymagana jest grubość co najmniej 10 cm.

Fotel

Fotel to mebel należący do rodziny siedzisk. Jest wyjątkowo wygodny i przeznaczony dla jednej osoby. Fotel składa się z podstawy, siedziska, oparcia i podłokietników. Wypełnienie tradycyjnych foteli wykonane jest z włosia końskiego lub sprężyn, natomiast w bardziej współczesnych modelach stosuje się zazwyczaj pianki syntetyczne.

Słowo „fotel” pojawiło się w 1636 roku. Wcześniej używano określeń takich jak „caquetoire”, „chaise”, „chaire” czy też „faudesteuil”. W XVII wieku, za panowania Ludwika XIII, wyróżniano dwie kategorie foteli. Jedna przeznaczona była do pracy lub spożywania posiłków i posiadała niskie oparcie, a druga – do odpoczynku, z wyższym oparciem. Nogi mają kształt koralicy lub spiralnej kolumny i są wykonane z toczonego drewna. Podstawa ta jest wzmocniona poprzeczką w kształcie litery „H”. Podłokietniki są proste i spłaszczone.

Za panowania Ludwika XIV mebel ten ewoluował, a jego oparcie stało się wyższe i bardziej pochylone. Zwiększyła się szerokość i głębokość siedziska. W tym okresie szczególnie ceniono podstawę w kształcie „owczej kości”. Przekładka przypomina literę „X”. Podłokietniki natomiast są bardziej zaokrąglone. W okresie regencji większy nacisk kładziono na wygodę, a wystrój stał się bardziej wyrafinowany; drewno było delikatnie rzeźbione, a obicia bardziej dyskretne. Oparcie powróciło do pozycji bardziej pionowej. Było niższe i zakrzywione. Zniknęła poprzeczka, a nogi były wygięte. Odległość między podłokietnikami jest większa ze względu na ówczesną modę damską. Oparcie foteli Ludwika XV tworzy wgłębienie, a podłokietniki stają się coraz mniejsze. Delikatność formowanych lub rzeźbionych dekoracji staje się coraz bardziej wyraźna. Nogi są wygięte.

W tym okresie pojawia się nowość. Coraz częściej meble te są bowiem malowane. Wykorzystuje się do tego jasne kolory, takie jak niebieski, biały czy jasnozielony. W okresie przejściowym fotel charakteryzował się dwoma odmiennymi stylami, w których nogi kontrastowały z oparciem. Jeśli jeden z tych dwóch elementów był wygięty lub zakrzywiony, drugi miał bardziej prostoliniowy kształt i odwrotnie. Po tych tradycyjnych fotelach, które spotykało się aż do początku XX wieku, styl Art Déco przejął ten mebel i zastosował w nim swoje zasady inspirowane kubizmem, promujące proste linie i proste kształty.

Istnieje mnóstwo modeli foteli. Niektóre z nich są jednak bardziej rozpowszechnione niż inne. Na początek warto wspomnieć o fotelu typu „bergère”, który pochodzi z 1720 roku i charakteryzuje się pikowanym oparciem, bocznymi podparciami, podłokietnikami oraz poduszkami na siedzisku. Jej kształty i wzory ewoluowały wraz z upływem epok. Bardziej zaokrąglony za panowania Ludwika XV, nabrał surowszego wyglądu za panowania Ludwika XVI, a w XIX wieku jego rozmiar uległ zmniejszeniu. Obecnie nadal spotyka się fotele typu bergère w stylu Marii Antoniny, Pompadour, gondolowe, z uszami lub z lambrekinem. Innym bardzo znanym modelem mebla jest fotel klubowy. Pochodzi on z początku XX wieku i w tamtych czasach nazywano go „fotelem wygodnym”. Jego kształty uległy całkowitej zmianie w okresie secesji i art déco, a po drugiej wojnie światowej pojawiło się jeszcze więcej jego odmian. W zależności od kształtu oparcia wyróżniano wówczas fotel klubowy typu „wąsy” lub fotel klubowy typu „czapka żandarma”. Jednak obecnie najpopularniejsza i najczęściej spotykana na rynku forma to bardzo zaokrąglony kształt. Pierwotnie siedzisko, oparcie i podłokietniki tego mebla były wyposażone w sprężyny dwustożkowe i wypełnione włosiem roślinnym. Później zaczęto stosować sprężyny typu „no-sag” lub elastyczne pasy, a wypełnienie wykonano z pianki syntetycznej. Na przestrzeni lat zmieniła się również tapicerka. Można było spotkać fotele klubowe obite sztuczną skórą, aksamitem, skórą bydlęcą lub bycastem. Jednak obiciem, które stanowi prawdziwy znak rozpoznawczy fotela klubowego, jest skóra owcza. Jest to skóra owcza o bardzo drobnej fakturze, która z upływem czasu nadaje temu meblowi oryginalną patynę.</p>

Pufa

Puf to niewielkie siedzisko składające się z obicia wypełnionego różnymi materiałami, które umieszcza się w salonie. Jego nazwa nawiązuje do odgłosu słyszanego, gdy ktoś siada na tym siedzisku. Puf stanowi idealne uzupełnienie foteli lub kanapy. Może służyć jako samodzielne siedzisko, podnóżek lub stolik pomocniczy.

Nazwa „puf” wywodzi się z języków arabskiego i osmańskiego. Pierwotnie puf pochodził z Bliskiego Wschodu i Maghrebu. Jest to prosta poduszka, bez podłokietników ani oparcia, która pozwala usiąść blisko podłogi przy stole i sięgać po potrawę z jednego wspólnego naczynia umieszczonego na nim. W Maroku można kupić skórzane pufy ozdobione lokalnymi wzorami, które są „puste”. Wypełnienie stanowiły stare gazety i szmaty. Mebel ten pojawił się we Francji w XIX wieku. Jego wygląd był nieco inny, ponieważ w rzeczywistości były to niskie stołki, których nóżki były ukryte pod tkaninami i falbanami, którymi były pokryte. Jednak pod koniec XIX wieku pufa zyskała coraz większą popularność i obecnie stanowi integralną część codziennego wyposażenia wnętrz. Warto zauważyć, że puf, podobnie jak inne meble, podąża za trendami, dlatego obecnie można znaleźć pufy wykonane z materiałów pochodzących z recyklingu lub z włókien naturalnych.

Kształty, kolory, rozmiary i materiały dostępne na rynku są bardzo zróżnicowane. Jeśli chodzi o kształty, można wybierać między klasycznym pufem, czyli płaskim i cylindrycznym, pufem marokańskim, pufem okrągłym, kwadratowym, a nawet w kształcie gruszki. Obecnie większość modeli tego mebla jest wypełniona kulkami styropianowymi lub innymi kulkami syntetycznymi, dzięki czemu pufa idealnie dopasowuje się do pozycji wybranej przez osobę na niej siedzącą. Jeśli chodzi o pokrycia, najpopularniejsze są skóra i tkanina, ale można również znaleźć pokrycia z tworzyw sztucznych oraz pochodne tkanin bawełnianych lub poliamidowych.

Stolik kawowy

Stolik kawowy, zwany również stolikiem salonowym, ma niewielką wysokość, dzięki czemu osoby siedzące wokół niego na fotelach lub kanapach mogą sięgać po potrzebne przedmioty lub je odkładać. Mebel ten składa się z blatu opartego na podstawie i może być wyposażony w szuflady, półki lub wnęki do przechowywania. Oprócz swojej praktyczności stolik niski może pełnić również funkcję dekoracyjną, a w takim przypadku umieszcza się na nim bibeloty, kwiaty…

Stoły niskie występują we wszystkich typowych kształtach, ale także w bardziej zaskakujących formach, takich jak owal, kształt kamyka lub inne pomysły projektantów. Jeśli chodzi o materiały, najczęściej stosowanym jest drewno, takie jak tek, dąb, sosna, mahoń czy wenge. Zaletą jest to, że drewniany stolik niski będzie pasował do każdego wystroju wnętrza. Stolik niski z kutego żelaza nada temu meblowi lekkości i pozwoli na oryginalne kształty. Elegancja i wyrafinowanie to atuty stolika niskiego ze szkła. Kolorowe, lakierowane stoliki niskie ożywią salon. Wreszcie stoliki z plecionego materiału nadadzą wnętrzu uspokajający charakter i wprowadzą do niego odrobinę egzotyki.

Salon

Stół jadalny

Stół to mebel składający się z blatu opartego na czterech nogach lub na jednej, monolitycznej nodze. Pierwotnym przeznaczeniem stołu było spożywanie posiłków. Koncepcja ta sięga średniowiecza. W tamtych czasach stół składał się z wyjmowanego blatu, często wykonanego z drewnianych listew, który umieszczano na kozłach. Ludność nie była bowiem jeszcze w pełni osiadła, a meble przenoszono przy każdym wyjeździe. Warto zauważyć, że właśnie stąd wywodzi się wyrażenie „nakrywać do stołu”, które w tamtych czasach nabierało pełnego znaczenia. Przeznaczony do użytku domowego stół łączy w sobie funkcjonalność i estetykę i zazwyczaj kojarzy się z zestawem krzeseł. W zależności od epoki stół był przedmiotem zainteresowania rzemiosła, a później przemysłu. W pojęciu stołu kryją się dwa domyślne elementy: zgromadzenie przy stole, czyli wszyscy biesiadnicy, oraz zawartość stołu. We wszystkich epokach, a jeszcze bardziej w dzisiejszych czasach, stół jadalny jest meblem, który łączy ludzi.

Stoły są produkowane zgodnie z ich przeznaczeniem i zwyczajami ludzi. Istnieje różnica między stołem jadalnym a stołem kuchennym. Podobnie konstrukcja tego mebla będzie się różnić w zależności od tego, czy siedzimy na krześle, leżymy na kanapie, czy kucamy na poduszkach lub kanapach. Stoły jadalniane można znaleźć w najróżniejszych kształtach. Jeśli chodzi o materiały, wybór jest dość szeroki, ale najczęściej spotykane to drewno, szkło, tworzywo sztuczne lub metal. Wreszcie, w zależności od modelu, stół może być wyposażony w przedłużki, szuflady do przechowywania, system regulacji wysokości, składane nogi, a nawet może się składać lub zawieszać na ścianie.

Stolik konsolowy

Konsola jest uważana za stolik pomocniczy. Przeznaczona do użytku domowego, zazwyczaj ustawia się ją wzdłuż ściany, najczęściej w jadalni lub salonie. Najczęściej służy do eksponowania wszelkiego rodzaju przedmiotów dekoracyjnych, przy czym sama w sobie jest estetycznym meblem, który powinien harmonizować z resztą wystroju pomieszczenia. W razie potrzeby konsolę można przesunąć, ale po użyciu natychmiast wraca ona na swoje miejsce.

Pochodzenie konsoli sięga czasów panowania Ludwika XIV; są one wykonane z rzeźbionego, malowanego lub złoconego drewna. Ich blaty są z marmuru. W tamtych czasach dekoracja tego mebla była bardzo bogata. Zauważalne są maskarony lub liście akantu, pas w środkowej części zdobi reliefowa głowa, blat jest ozdobiony motywami roślinnymi, nogi mają kształt kandelabrów lub są wygięte, a poprzeczka jest ozdobiona wazonem. W czasach regencji i za panowania Ludwika XV konsola przeżywała swój rozkwit. Jej zdobienia były jeszcze bardziej wyraziste, a nogi miały zazwyczaj kształt litery „S”. W okresie panowania Ludwika XVI wygląd konsoli stał się bardziej stonowany. Ozdobiona brązowymi elementami, wykonana jest z drewna akacjowego i utrzymana w jasnej kolorystyce. Wielką nowością jest to, że w niektórych modelach pojawia się dolny blat łączący nogi. Tak narodziła się „konsola serwisowa” lub „konsola pomocnicza”. W XIX wieku na wygląd tego mebla wpływ miały wzory greckie, rzymskie i egipskie. Konsola ma prostokątny kształt i imponujące rozmiary, nadal zdobią ją elementy z brązu, jej blat jest wykonany z marmuru lub drewna, nogi mają formę kolumn lub kariatyd w osłonach, a mebel wyposażony jest w szufladę w dolnej części.

Krzesło

Krzesło to mebel przeznaczony do siedzenia. Składa się z siedziska o średnich wymiarach od 45 cm do 55 cm, czterech nóg, czasem wzmocnionych poprzeczką, a także – w niektórych przypadkach – podłokietników i oparcia. Oparcie, w zależności od modelu, jest oddzielone od siedziska przestrzenią zapewniającą wentylację, ale jego wysokość może również przewyższać wysokość głowy. Krzesło może być uzupełnione o akcesoria, takie jak podnóżek zwany „otomaną” lub podgłówek. Warto zauważyć, że od 2008 roku krzesło jest symbolem festiwalu „Interval” w La Rochelle.

Krzesło pojawiło się w najbogatszych rezydencjach w okresie renesansu. Dopiero w XVIII wieku mebel ten stał się powszechnie dostępny. W okresie renesansu krzesło posiadało niewielkie oparcie, które zachowało się również za panowania Ludwika XIII, jednak stało się wygodniejsze dzięki wyścieleniu trzciną lub kulkami z końskiego włosia w pokrowcach z tkaniny, tapicerki lub skóry. Krzesło zachowało swoje oryginalne, toczone drewniane podłokietniki, a jego nogi, wzmocnione rozpórką w kształcie litery „H”, są również wykonane z toczonego drewna, ale mogą też przybierać formę koralicy lub spiralnej kolumny. W okresie panowania Ludwika XIV zwiększyły się wymiary oparcia i siedziska. Modne stały się nóżki w kształcie „owczej kości”, które ogólnie były bardziej wyszukane, a ich rozpórka przybierała kształt litery „X”. W okresie regencji krzesło stało się mniej masywne i miało bardziej zakrzywiony kształt, z wyjątkiem oparcia, które pozostało pionowe i niewielkie. Nogi były wygięte i stopniowo pozbawiano je poprzeczek. Styl Ludwika XV podkreśli estetykę okresu regencji, w tym również oparcia, które od 1730 roku staje się wklęsłe. W kolejnych okresach nie nastąpiły żadne znaczące zmiany, poza kilkoma modyfikacjami o charakterze estetycznym.

W całej historii krzesła pojawiło się nieskończone mnóstwo różnych modeli, wynikających niekiedy z konkretnego przeznaczenia lub nowatorskiego wyposażenia. Tak jest w przypadku krzesła składanego, którego początki sięgają starożytności, a którego najlepszym przykładem jest krzesło „kurulowe”, zarezerwowane dla sędziów Republiki Rzymskiej, którzy mogli w ten sposób złożyć i przetransportować swoje krzesło. W średniowieczu krzesło składane było powszechnie wykorzystywane jako mebel liturgiczny. Obecnie krzesło składane składa się w celu ułatwienia transportu. W związku z tym musi być lekkie i łatwe do przechowywania. Krzesło składane jest zazwyczaj krzesłem dodatkowym.

Kredens

Kredens to niezbyt wysoki mebel z dwiema lub trzema drzwiami, przeznaczony do przechowywania zastawy stołowej. Niektóre modele uzupełnia drugi mebel, umieszczony na pierwszym, o mniejszej głębokości. W tego typu meblach górna część jest przeznaczona do przechowywania szklanek. Kredens ma przede wszystkim służyć jako funkcjonalny mebel umieszczany w jadalni. Chociaż zazwyczaj ma on styl rustykalny, obecnie można znaleźć również bardzo designerskie modele kredensów. Najbardziej znane odmiany kredensu to szafka na srebra, kredens kuchenny, stolik do serwowania, szafka na zastawę, komoda, szafka na czapki lub skrzynia.

Skrzynia była pierwotnie skórzaną skrzynią podróżną z wypukłą pokrywą, służącą do przewożenia wszystkich rzeczy ludzi, którzy nie osiedlili się jeszcze na stałe. Bonnetière wywodzi się z Normandii i po okresie świetności w XVIII wieku rozprzestrzeniła się na sąsiednie regiony, a następnie na resztę kraju. Jej nazwa pochodzi od przeznaczenia. Służyła bowiem do przechowywania nakryć głowy i czapek. Bonnetière, o rozmiarach pośrednich między komodą a szafą, posiada pojedyncze drzwi, jest wyposażona w półki i zwieńczona gzymsem. Jest to mebel o silnym charakterze regionalnym, dlatego też spotyka się modele z naturalnego drewna, zarówno proste, jak i bardziej wyszukane.

Regał na książki

Regał to mebel wyposażony w półki przeznaczone do przechowywania książek, a nawet niektórych przedmiotów dekoracyjnych. Półki mogą być wyjmowane, co pozwala na regulację odstępów w pionie. Dla większego bezpieczeństwa regał zazwyczaj mocuje się do ściany lub podłogi. Niektóre modele regałów są wyposażone w drzwiczki, co zapobiega uszkodzeniu książek przez światło, wilgoć lub kurz. Drzwiczki te są ażurowane lub przeszklone, co pozwala na przeglądanie tytułów książek. Pierwotnie książki układano w bibliotekach w stosach lub stawiano pionowo, ale z grzbietem skierowanym do przodu, ponieważ tytuł książki był umieszczony w tym miejscu na zapięciu lub na pasku ze skóry, pergaminu lub welinu. Dopiero wraz z wynalezieniem druku, dzięki któremu wzrosła liczba wydawanych rękopisów, tytuł zaczęto umieszczać na grzbiecie książki i przyjęło się układanie książek grzbietem do przodu na półkach bibliotecznych.

Przez długi czas materiałem wykorzystywanym do produkcji regałów bibliotecznych był głównie dąb, a drewno to nadal jest bardzo popularne na dzisiejszym rynku. W Anglii znajdują się bardzo stare biblioteki, zwłaszcza na Uniwersytecie Oksfordzkim, założone w latach 1598–1599. We Francji w XVIII wieku biblioteki były wykonane z wyjątkową starannością. Można było znaleźć meble z szlachetnego drewna, takiego jak akacjowe i palisandrowe, ozdobione cyzelowanym lub tłoczonym brązem. W XX wieku upowszechniły się biblioteki publiczne, które obfitują w tomy. Meble zostały zatem dostosowane i można znaleźć, na przykład, w British Museum żelazną bibliotekę z półkami pokrytymi skórą bydlęcą, w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie meble wykonane są ze stali, a w Bibliotece Fitzwilliama w Cambridge regał wykonany jest z łupków.

Szafka pod telewizor

Rynek szafek pod telewizor znacznie się rozwinął w ostatnich latach. W rzeczywistości większość domów jest wyposażona nie tylko w telewizory, ale także w urządzenia peryferyjne, które należy gdzieś schować (odtwarzacze DVD, nagrywarki dysków twardych, konsole do gier…). Szafka pod telewizor stała się zatem niezbędna i ważne jest, aby dobrze wybrać tę, która najlepiej odpowiada naszym potrzebom. Przede wszystkim gabaryty szafki pod telewizor muszą być dostosowane do wielkości pomieszczenia, a jej wymiary muszą być wystarczające, aby pomieścić telewizor, biorąc pod uwagę zarówno jego rozmiar, jak i wagę. Jeśli chodzi o urządzenia peryferyjne, szafka pod telewizor musi być w stanie pomieścić je wszystkie, a także ukryć wszystkie przewody połączeniowe w schowkach lub kolumnach kablowych. Oczywiście należy również dobrze przemyśleć lokalizację szafki pod telewizor. Zaleca się umieszczenie telewizora w odległości od kanapy równej trzykrotnej lub czterokrotnej wysokości ekranu. Ponadto miejsce przeznaczone na ustawienie szafki pod telewizor musi być wystarczająco duże, aby ekran umieszczony na niej miał zapewnioną odpowiednią wentylację. Wreszcie, szafka pod telewizor powinna również znajdować się w pobliżu gniazda antenowego z oczywistych względów.

Szafka pod telewizor powinna być estetyczna, funkcjonalna, ale także bardzo solidna. Całkowita waga urządzeń, które ma pomieścić, bywa bowiem bardzo duża. Szafki pod telewizor są dostępne w wersji drewnianej, metalowej lub szklanej. Istnieją dwa główne modele szafek pod telewizor: stojące na podłodze oraz montowane na ścianie. W pierwszym przypadku można wybrać szafkę pod telewizor z kółkami lub bez. W drugim przypadku należy dobrać uchwyt ścienny odpowiedni do wagi i rozmiaru telewizora. Należy również zwrócić uwagę na system mocowania. System mocowania płaskiego zapewnia niewielką odległość między ekranem a ścianą, podczas gdy system przegubowy daje większą swobodę w zakresie odległości od ściany. Warto zauważyć, że dostępne są również narożne szafki pod telewizor, które pozwalają naprawdę zaoszczędzić miejsce, zapewniając jednocześnie idealną instalację. Szafka pod telewizor może być również wyposażona w drzwiczki lub półki. Szafka z drzwiczkami pozwoli ukryć różne przedmioty przechowywane w środku, ale będzie wymagała więcej miejsca na ich otwieranie. Jednak drzwiczki przesuwne mogą stanowić dobry kompromis. Warto zauważyć, że istnieją również szafki pod telewizor w stylu regałów, przeznaczone do przechowywania płyt CD lub DVD.

Kuchnia

Meble kuchenne

Meble kuchenne są niezbędne do przechowywania naczyń, przyborów kuchennych, środków higieny oraz produktów spożywczych. W kuchni wyróżnia się cztery główne obszary: przygotowywanie posiłków, przechowywanie żywności, gotowanie oraz utrzymanie porządku. Meble kuchenne są wytwarzane z różnych materiałów.

Melaminowane płyty, które można lakierować lub malować pistoletem natryskowym na dowolny kolor, idealnie nadają się na meble kuchenne. Ich zaletą jest łatwość konserwacji, wytrzymałość i niska cena, a ponadto są dostępne w wielu kolorach, w tym jasnych, jeśli chodzi o markę Formica. Jego główną wadą jest banalność, a także fakt, że z czasem ulegnie zniszczeniu lub farba zacznie się łuszczyć.

Metal, pod warunkiem połączenia go z drewnem, betonem lub kamieniem, aby złagodzić charakter pomieszczenia. Zaletą metalu jest to, że jest zdrowy, solidny, elegancki, stonowany oraz odbija światło w przypadku metalu polerowanego, takiego jak stal nierdzewna. Jego główną wadą jest dość wysoki koszt, a także to, że bardzo łatwo się brudzi.

Szkło można łączyć z drewnem lub metalem. Należy zadbać o to, by było to szkło hartowane, a jego krawędzie były zaokrąglone dla większego bezpieczeństwa. Zaletą szkła jest łatwość konserwacji, bardzo nowoczesny wygląd, wytrzymałość i higieniczność, a ponadto, odbijając światło, powiększa ono przestrzeń mieszkalną. Z drugiej strony szkło jest delikatne, zwłaszcza na krawędziach, i dość kosztowne.

Drewno bardzo dobrze komponuje się z metalem, szkłem i kamieniem. Zaletą drewna jest łatwość konserwacji oraz to, że nadaje pomieszczeniu przyjazną atmosferę. Można również wybrać jego odcień – naturalny lub pomalowany. Ceny drewna litego będą wysokie, natomiast ceny drewna fornirowanego będą niższe, ale jakość i trwałość nie będą takie same.

Dolne szafki kuchenne montuje się pod blatem roboczym i wyposaża w szuflady, prowadnice lub półki. Niektóre dolne szafki kuchenne są przeznaczone do umieszczenia w nich piekarnika lub zlewu i dlatego są odpowiednio wyposażone w półki, zawiasy i prowadnice. Średnia wysokość dolnych szafek kuchennych wynosi od 68 cm do 75 cm, przy czym blat znajduje się mniej więcej na wysokości 92 cm od podłogi. Wśród różnych modeli znajdują się klasyczne dolne szafki kuchenne o szerokości od 30 cm do 60 cm lub od 80 cm do 120 cm, dolne szafki kuchenne pod zlewozmywakiem o szerokości od 80 cm do 120 cm, niskie szafki z dwoma lub trzema szufladami o szerokości od 40 cm do 120 cm, z pięcioma lub sześcioma szufladami o szerokości od 40 cm do 60 cm oraz niskie szafki kuchenne o niewielkiej głębokości o szerokości od 30 cm do 120 cm. Należy zauważyć, że niektóre modele dolnych szafek kuchennych są specjalnie produkowane pod kątem ich przeznaczenia. Są to szafki, w których przechowuje się chleb, przyprawy lub butelki. Mają one szerokość 30 cm.

Górne szafki kuchenne umieszcza się nad blatem roboczym i można w nich zamontować kuchenkę mikrofalową, suszarkę do talerzy lub oświetlenie blatu roboczego. Średnia wysokość szafek górnych wynosi od 70 cm do 90 cm. Dostępne są różne modele: klasyczne szafki górne o szerokości od 30 cm do 100 cm, szafki górne z przeszkleniem o szerokości od 40 cm do 100 cm, wysokie szafki kuchenne z drzwiami na zawiasach o szerokości od 60 cm do 100 cm, górne szafki kuchenne pod okapy typu „czapka” lub teleskopowe o szerokości dostosowanej do standardowych okapów, wynoszącej 60 cm, oraz górne szafki kuchenne na kuchenkę mikrofalową o szerokości 60 cm, odpowiadającej średnim wymiarom tego urządzenia. Warto zauważyć, że istnieją szafki kuchenne z ociekaczem, bardzo praktyczne w przypadku braku zmywarki oraz w ograniczonych przestrzeniach.

Nabytki kuchenne narożne pod kątem 90° są przeznaczone do montażu pod lub nad blatem roboczym, dzięki czemu wypełniają pustą przestrzeń w narożnikach pomieszczenia, zapewniając jednocześnie ciągłość blatu roboczego. Niskie szafki kuchenne narożne pod kątem 90° mają średnią wysokość od 68 cm do 75 cm. Dostępne są klasyczne niskie szafki kuchenne narożne pod kątem 90°, szafki z obrotowymi drzwiami lub szafki pod zlewozmywak z półką. Wymiary wszystkich tych modeli wynoszą 90 cm x 90 cm. Górne szafki kuchenne narożne pod kątem 90° mają średnią wysokość od 70 cm do 90 cm. Dostępne są klasyczne szafki kuchenne narożne pod kątem 90° oraz szafki z drzwiami obrotowymi, wszystkie o wymiarach 65 cm x 65 cm.

Szafki kuchenne to meble o wysokości od 210 cm do 230 cm, które zaczynają się u podstawy szafek dolnych, a kończą u góry szafek górnych. Dostępne są klasyczne szafki kuchenne o szerokości od 40 cm do 60 cm. Znajdują się wśród nich również szafki kuchenne teleskopowe na prowadnicach, których szerokość wynosi od 30 cm do 40 cm.

Szafki pod sprzęt AGD to meble, w których wbudowane są urządzenia AGD, o wysokości od 210 cm do 230 cm. Dostępne są szafki kuchenne przeznaczone na piekarnik lub kuchenkę mikrofalową oraz na lodówkę o szerokości 60 cm. Warto zauważyć, że dostępne są również skrócone szafki kuchenne o wysokości 140 cm i szerokości 60 cm.

Szafka podblatowa

Stolik kuchenny to prawdziwy mebel pomocniczy. Najczęściej służy jako dodatkowe wsparcie podczas nakrywania lub sprzątania stołu, zwłaszcza gdy kuchnia znajduje się w pewnej odległości od jadalni lub salonu. Jednak stolik kuchenny może również zwiększyć powierzchnię do przechowywania – zarówno w samej kuchni, jak i podczas przyjęć, gdy miejsca jest niewiele.

Stolik kuchenny to funkcjonalny mebel, który najczęściej składa się z co najmniej dwóch poziomów, które w zależności od modelu mogą być wyposażone w wnęki, kosze lub szuflady do przechowywania. Cechą charakterystyczną tego mebla jest jego mobilność, dlatego jest on wyposażony w kółka. Jeśli chodzi o materiały wykorzystywane do produkcji wózka kuchennego, na rynku dostępne są produkty wykonane z drewna, metalu, takiego jak stal nierdzewna, lub szkła.

Stołek barowy

Stołek składa się z siedziska opartego na trzech lub czterech nogach. Nie posiada oparcia, dlatego nie zapewnia relaksującej ani swobodnej pozycji siedzącej. Może służyć jako dodatkowe siedzisko. Istnieją wysokie stołki, zwane stołkami barowymi. Stołek barowy, oprócz siedziska, posiada wysokie nogi oraz, w zależności od modelu, oparcia i podnóżki. Zazwyczaj mebel ten jest również wyposażony w system regulacji wysokości i może obracać się wokół własnej osi.

Pod koniec XIX i na początku XX wieku stołek barowy przeżywał okres pełnego rozkwitu, zwłaszcza ze względu na coraz większą popularność lokali serwujących napoje. Stołek barowy jest idealnym i naturalnym dodatkiem do baru. Z tych lokali mebel ten trafił do domów. Sprzyjały temu coraz popularniejsze kuchnie „w stylu amerykańskim”, wyposażone w wysoki blat roboczy, przy którym można spożywać posiłki, siedząc na stołku barowym.

Style i kształty stołków barowych ewoluowały zgodnie z aktualnymi trendami. Istnieją modele bardziej klasyczne lub, wręcz przeciwnie, bardzo współczesne, takie jak te w stylu Art Déco. Jeśli chodzi o materiały wykorzystywane do produkcji tego mebla, są one bardzo zróżnicowane. Można znaleźć stołki barowe wykonane z drewna, metalu (stali, żeliwa, anodowanego aluminium) lub tworzywa sztucznego. Poduszki są wykonane z pianki i pokryte skórą lub imitacją skóry. Warto zauważyć, że rama stołka barowego jest najczęściej chromowana.

Meble ogrodowe

Zestawy ogrodowe

Zestaw ogrodowy to komplet mebli przeznaczonych do użytku na świeżym powietrzu. Może składać się ze stołu wraz z krzesłami, fotelami, ławkami lub pufami. Stół jest głównym elementem zestawu ogrodowego. Może być okrągły, kwadratowy, owalny lub wielokątny. Średnia liczba krzeseł lub foteli wynosi od sześciu do ośmiu. Fotele mogą być tapicerowane. Krzesła mogą być bujane lub składane. Zestaw ogrodowy powinien być łatwy do przenoszenia, na przykład w celu przechowywania go w okresie zimowym, ale także po to, aby można go było ustawić w dowolnym miejscu: pod gankiem, na werandzie, w altanie lub przy basenie… Aby jednak uniknąć sezonowego montażu i demontażu, można zaopatrzyć się w pokrowce ochronne. Warto zauważyć, że dla spokoju wszystkich można do zestawu ogrodowego dla dorosłych dodać zestaw dla dzieci.

Przed zakupem zestawu ogrodowego należy zwrócić uwagę na kilka kwestii. Po pierwsze, na ilość miejsca, jaką można przeznaczyć na zestaw, oraz na przestrzeń, jakiej regularnie potrzebujemy wokół stołu – to właśnie determinuje wymiary stołu, a także liczbę krzeseł, które należy kupić. Należy również uwzględnić tę przestrzeń pod kątem przyszłego przechowywania zestawu poza sezonem. Drugim kryterium, które należy wziąć pod uwagę, jest klimat regionalny. Powinien on wpływać przede wszystkim na wybór materiałów, ale także na kolorystykę. Zestaw ogrodowy jest bowiem, w zależności od sytuacji, przeznaczony do pozostawania na zewnątrz przez część roku, a nawet przez cały rok. Wahania temperatury, działanie deszczu lub słońca, a nawet mróz, w końcu doprowadzą do uszkodzeń mebli. Na koniec warto również zapoznać się z informacjami na temat wytrzymałości zestawu ogrodowego, jego średniej żywotności w stosunku do ceny, a także wymagań konserwacyjnych.

Zestaw ogrodowy może mieć charakter romantyczny, autentyczny, rustykalny lub egzotyczny. Projektanci nieustannie tworzą naprawdę innowacyjne modele mebli lub czerpią inspirację z zestawów ogrodowych z poprzednich epok. Obecna moda skupia się raczej na połączeniu drewna i metalu, a także na żywych kolorach i pomysłowych dekoracjach. Bardzo modne jest mieszanie kolorów, stylów i materiałów.

Materiały, z których wykonane są meble ogrodowe, są bardzo zróżnicowane, a każdy z nich zapewnia albo wytrzymałość, estetykę, łatwość konserwacji, albo wyjątkowy klimat. Meble ogrodowe z drewna są dostępne w wielu gatunkach, takich jak tek, dąb, akacja, mahoń, sosna, cedr… Zestawy ogrodowe z naturalnego kamienia obejmują meble ceramiczne, łupkowe lub marmurowe, a także kompozycje mozaikowe. Asortyment zestawów ogrodowych z metalu jest dość szeroki. Znajdziemy w nim kute żelazo, aluminium czy stal nierdzewną. Istnieją również zestawy ogrodowe z wikliny, bambusa lub rattanu. Jednak niektóre z tych materiałów, takie jak wiklina, są wykorzystywane wyłącznie do konkretnych elementów zestawu, np. krzeseł lub nóg stołów. W tym samym duchu dostępne są zestawy ogrodowe z syntetycznej wikliny lub żywicy. Projektantom tych mebli udało się stworzyć materiały, które wyglądem przypominają surowce naturalne, ale są znacznie bardziej wytrzymałe. I wreszcie istnieją zestawy ogrodowe wykonane z żywicy syntetycznej.

Stół

Stół ogrodowy jest centralnym elementem zestawu mebli ogrodowych. Jego wybór determinuje pozostałe meble, które będą go uzupełniać. Istnieje wiele modeli i można wybrać jego rozmiar, estetykę, kolor, kształt lub materiał. W tym celu należy wziąć pod uwagę dwa ważne kryteria: miejsce przeznaczone na ustawienie stołu oraz liczbę miejsc przy nim. Jeśli chodzi o liczbę gości, dostępne są stoły mogące pomieścić od sześciu do 12 osób. Mogą one być wyposażone w przedłużki. Warto zauważyć, że istnieją bardzo praktyczne stoły składane, przydatne zwłaszcza podczas zimowego przechowywania, lub stoły rozkładane wyposażone w przedłużki typu „motylek”, które chowają się pod blatem. Można dodać, że styl stołu można dostosować do ogólnego charakteru ogrodu. Aluminium doskonale sprawdzi się bowiem w nowoczesnym ogrodzie, kute żelazo znajdzie swoje miejsce w ogrodzie romantycznym, natomiast drewno idealnie wkomponuje się w ogród o bardziej naturalnym charakterze. Na koniec należy zaznaczyć, że obecna moda skłania się ku poliesterowi i textilene’owi, które charakteryzują się bardzo dobrą trwałością.

Materiałów wykorzystywanych do produkcji stołów ogrodowych jest bardzo wiele. Można jednak wymienić drewno, a w szczególności tek, który jest bardzo ceniony za swoją wytrzymałość i egzotyczny charakter, żelazo, tworzywa sztuczne, szkło, kamień lub beton – w przypadku którego należy starannie wybrać miejsce ustawienia, ponieważ ze względu na swoją wagę będzie ono ostateczne – aluminium, które może być lakierowane lub nie, a także stal… Jeśli chodzi o budżet, jaki należy przeznaczyć na zakup tego mebla, należy liczyć się z kwotą od 500 do 1500 euro za jeden model, na przykład okrągły stół z litego drewna tekowego z obrotowym blatem.

Stolik

Wózek ogrodowy to mebel składający się z jednego lub kilku blatów wyposażonych w różne akcesoria do przechowywania. Cechą charakterystyczną wózka jest to, że jest on mobilny, a zatem wyposażony w kółka. Spożywanie posiłków w ogrodzie wymaga przenoszenia wielu rzeczy: naczyń, produktów spożywczych, butelek, obrusów… Nie da się zliczyć wszystkich tych podróży tam i z powrotem. Stolik ogrodowy jest meblem idealnym do tej sytuacji. Oprócz tej funkcji stolik ogrodowy może służyć jako mały stolik pomocniczy lub jako ruchoma powierzchnia robocza.

Jeśli chodzi o materiały wykorzystywane do produkcji stolika ogrodowego, na szczególną uwagę zasługują kute żelazo i drewno tekowe. Kute żelazo nadaje temu meblowi finezję, elegancję i lekkość. Stolik ogrodowy z kutego żelaza będzie utrzymany w stylu współczesnym. Drewno tekowe jest cenione przede wszystkim za swoją wytrzymałość na obciążenia, upływ czasu, a także na warunki atmosferyczne. Stolik z drewna tekowego, charakteryzujący się przyjemną estetyką, będzie również doskonale komponował się z innymi meblami ogrodowymi wykonanymi z różnych materiałów.

Bar

Obecnie bar ogrodowy jest meblem bardzo modnym. Estetyczny i sprzyjający spotkaniom towarzyskim, jest przede wszystkim bardzo funkcjonalny. Podobnie jak stolik ogrodowy, bar ogrodowy pozwala uniknąć ciągłego biegania do domu za każdym razem, gdy mamy ochotę na zimny napój lub coś do przegryzienia. Wnętrze barów ogrodowych różni się w zależności od modelu, ale zazwyczaj wszystkie mają miejsce na butelki i szklanki, a nawet są wyposażone w schowek na kostki lodu. Warto zauważyć, że bar ogrodowy można oczywiście uzupełnić o stołki barowe ustawione wokół niego.

Aby dobrze wybrać bar ogrodowy, należy najpierw określić swoje potrzeby, a tym samym rozmiar tego mebla. Następnie należy przyjrzeć się schowkom. Powinny być liczne i zróżnicowane, aby pomieścić wszelkiego rodzaju szklanki, butelki, a także produkty spożywcze, takie jak przekąski, a nawet serwetki lub ręczniki papierowe. Następnie należy wziąć pod uwagę jego praktyczność. Mebel ten musi być bowiem łatwo dostępny, ponieważ będzie z niego często korzystać w ciągu dnia, a także musi posiadać odpowiednią powierzchnię, na której goście będą mogli odstawić swoje szklanki. Warto zauważyć, że niektóre modele barów ogrodowych są składane. Na koniec można również zastanowić się, czy konieczne będzie przemieszczanie tego mebla, ponieważ niektóre modele barów ogrodowych są wyposażone w kółka ułatwiające przemieszczanie lub przechowywanie pod koniec sezonu. W tej ostatniej kwestii należy zaznaczyć, że dostępne są pokrowce ochronne na bary ogrodowe na okres zimowy. Jeśli chodzi o materiały, obecny trend sprzyja żelaziu, żywicy i drewnu, a zwłaszcza drewnu tekowemu, którego popularność stale rośnie.

Krzesło

Krzesło ogrodowe składa się z siedziska, oparcia i czterech nóg. Mebel ten jest zasadniczo przeznaczony do ustawienia wokół stołu ogrodowego. Należy zatem wziąć pod uwagę, że styl całego zestawu powinien do siebie pasować. Kształty krzeseł ogrodowych są zróżnicowane. Zaletą krzesła ogrodowego jest to, że zajmuje znacznie mniej miejsca niż fotel ogrodowy, dzięki czemu wokół stołu można usadowić większą liczbę gości. Warto wspomnieć, że istnieją krzesła ogrodowe składane lub sztaplowane, co jest bardzo praktyczne, gdy trzeba je schować na zimę.

Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze krzesła ogrodowego, to estetyka, wygoda, materiał i budżet. W pierwszej kolejności warto więc wybrać rozmiar. Następnie należy zwrócić szczególną uwagę na wytrzymałość, pamiętając, że nieco wyższa inwestycja może z czasem okazać się opłacalna. Jeśli chodzi o wygodę, warto wiedzieć, że niektóre modele krzeseł ogrodowych są wyposażone w niewielkie podłokietniki, a krzesło można ewentualnie uzupełnić o poduszki. Jeśli chodzi o konserwację tego mebla, będzie ona zależała od wybranego materiału, ale zawsze można zapobiegać lub spowolnić zużycie, stosując pokrowce ochronne.

Materiały wykorzystywane do produkcji tych mebli to aluminium, drewno, żywica, kute żelazo, metal czy też PVC. Obecnie coraz popularniejsza staje się pleciona żywica. Jest to włókno syntetyczne, które pokrywa aluminiową podstawę. Jej zaletą jest wygoda, wytrzymałość i łatwość konserwacji. Drewno nadal cieszy się popularnością, zwłaszcza takie gatunki jak dąb, cedr, akacja, a przede wszystkim tek. Ten ostatni jest bardzo wytrzymały i nadaje meblom egzotyczny charakter. Kute żelazo jest bardzo romantyczne i wytrzymałe, ale jest to materiał ciężki i mało wygodny. Z kolei aluminiowe krzesło ogrodowe będzie bardzo lekkie i nada otoczeniu bardzo współczesny wygląd. Aluminium jest materiałem solidnym i łatwym w pielęgnacji.

Ławka

Ławka to mebel wywodzący się ze średniowiecza. W tamtych czasach była jedynym znanym siedziskiem obok stołka. Poszczególne części ławki to siedzisko, oparcie i podłokietniki. Oparcie jest jednak opcjonalne i w takim przypadku mówi się raczej o ławeczce. Ławka jest meblem bardzo sprzyjającym spotkaniom towarzyskim, ponieważ pozwala kilku osobom usiąść obok siebie. Wymiary ławki ogrodowej, w zależności od modelu, wynoszą od 55 cm do 70 cm głębokości oraz od 125 cm do 150 cm szerokości. Ławka ogrodowa znajdzie swoje miejsce w ogrodzie w różnych miejscach: albo przy skraju alejki, albo w szczególnie przyjemnym miejscu, które stopniowo zamieni się w przytulne miejsce spotkań i rozmów, albo na niewielkim wzniesieniu, skąd można podziwiać widok lub obserwować bawiące się na świeżym powietrzu dzieci. Istnieją różne modele ławek ogrodowych, takie jak ławka zaokrąglona, ławka z schowkiem, ławka z daszkiem lub ławka narożna.

Aby wybrać ławkę ogrodową, która najlepiej odpowiada naszym potrzebom, należy odpowiedzieć na kilka pytań. Pierwszym z nich jest liczba miejsc, jaką chcemy mieć, co określi wymiary ławki ogrodowej. Drugie pytanie dotyczy tego, jaki poziom komfortu oczekujemy od tego mebla – czy ma być na przykład wyposażona w podłokietniki, czy nie, czy ma mieć oparcie, czy nie, a może powinna być uzupełniona poduszkami. Trzecim ważnym kryterium, które należy sprawdzić, jest solidność, a co za tym idzie – trwałość w czasie. Na koniec warto również zastanowić się nad konserwacją w zależności od rodzaju materiału.

Pierwotnie ławka była siedziskiem wykonanym z drewna, kamienia lub żelaza. Biorąc pod uwagę, że jest to mebel narażony na działanie czynników atmosferycznych, materiały, z których jest wykonana, uległy zróżnicowaniu. Obecnie dostępne są ławki ogrodowe wykonane z drewna, żywicy, metalu, betonu, tworzywa sztucznego lub kutego żelaza. Ławka ogrodowa z tworzywa sztucznego będzie szczególnie odporna na zniszczenia spowodowane deszczem lub grzybami. W przypadku ławki ogrodowej z drewna można wybrać drewno tekowe, które jest bardzo egzotyczne, niezwykle wytrzymałe i łatwe w pielęgnacji. Można jednak również zdecydować się na cedr czerwony, który – wbrew temu, co sugeruje jego nazwa – oferuje gamę odcieni od szafranowej żółci po czekoladowy brąz, który z upływem czasu przybiera czerwono-brązowy odcień. Cedr czerwony nie wymaga żadnej konserwacji i jest praktycznie niezniszczalny.

Fotel

Fotel ogrodowy to bardzo wygodny mebel. Zawsze jest wyposażony w podłokietniki, a jego siedzisko jest przestronne i niezbyt wysokie. Istnieją modele foteli ogrodowych, które można ustawiać jeden na drugim, co jest bardzo praktyczne podczas przechowywania w okresie zimowym, a także modele składane, które nie tylko ułatwiają przechowywanie, ale także oferują użytkownikowi wiele różnych pozycji oparcia.

Jeśli chodzi o materiały wykorzystywane do produkcji foteli ogrodowych, spotyka się drewno, a zwłaszcza drewno tekowe, plecionkę z żywicy, aluminium, wiklinę lub naturalny rattan, a od niedawna także wiklinę lub rattan syntetyczny. Naturalna wierzba i rattan to materiały o bardzo eleganckim wyglądzie. Wierzba i rattan syntetyczny zapewniają dodatkową wytrzymałość, której dotychczas brakowało. Plecionka z żywicy to włókno syntetyczne pokrywające aluminiowy szkielet. Krzesło ogrodowe z plecionki z żywicy będzie wytrzymałe, wygodne i łatwe w pielęgnacji. Krzesło ogrodowe z aluminium będzie miało bardzo nowoczesny wygląd. Doceniane będą jego solidność i łatwość konserwacji. Warto zauważyć, że aluminium bardzo dobrze komponuje się z drewnem. Na koniec warto wspomnieć o drewnianych fotelach ogrodowych, a w szczególności o tych z drewna tekowego, które jest cenione za swój egzotyczny charakter, wytrzymałość, trwałość, łatwość konserwacji oraz kolor.</p>

Pufa

Puf ogrodowy to raczej rodzaj dużej poduszki niż prawdziwy mebel. Składa się z powłoki, w której znajduje się nieskończona ilość syntetycznych mikrokulek – nawet do 400 litrów. Takie wypełnienie sprawia, że puf ogrodowy dopasowuje się do ciała niezależnie od przyjętej pozycji. Pufy ogrodowe mają zazwyczaj duże wymiary, sięgające nawet 140 cm x 190 cm. Cechy te sprawiają, że na pufie ogrodowym użytkownik może przyjąć dowolną pozycję i zawsze czuć się wygodnie, niezależnie od tego, czy siedzi, leży, czy odpoczywa w swobodnej pozycji. Ten mebel nie ma określonego miejsca w ogrodzie, można go więc ustawić gdziekolwiek zechcemy, a w tym celu przeciągać go za pomocą dołączonego paska. Może on jednak stanowić uzupełnienie kanapy lub foteli jako dodatkowe siedzisko przy stole.

Pokrycie puf ogrodowych jest wyjątkowo odporne na warunki atmosferyczne, a także na częste przeciąganie podczas przemieszczania. Systemy zapięć puf ogrodowych są bardzo bezpieczne, dzięki czemu wypełnienie z mikrokulek pozostaje wewnątrz. Pufy ogrodowe mają zazwyczaj żywe kolory. Konserwacja puf ogrodowych jest bardzo prosta dzięki właściwościom ich pokrycia. Fatboy jest reprezentatywnym producentem puf ogrodowych. Meble te stają się bowiem coraz bardziej modne, dlatego Fatboy oferuje szeroką gamę produktów, takich jak bardzo wytrzymały model „Original” czy imponujący rozmiarami model „Outdoor”, nie zapominając o dzieciach, dla których przeznaczone są modele puf ogrodowych w wersji junior.

Leżak

Pochodzenie leżaka sięga czasów, kiedy rozpoczęły się rejsy transatlantyckie. Mebel ten był bowiem ustawiany na różnych pokładach statku i służył pasażerom do odpoczynku. Z biegiem czasu leżak pojawił się w różnych miejscach, a zwłaszcza w ogrodach. Leżak to rodzaj siedziska, na którym użytkownik może się całkowicie rozłożyć, w tym na całej długości nóg. Jego oparcie jest nachylone i umożliwia wiele pozycji. Leżak może być meblem wykonanym z twardego materiału lub składać się z konstrukcji podtrzymującej rozpostarte płótno. Na rynku dostępne są różne rodzaje leżaków, takie jak leżaki proste, zakrzywione, składane, regulowane, stacjonarne lub ruchome, wyposażone w kółka zamontowane pod spodem.

Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje, można wyróżnić trzy główne rodzaje leżaków w zależności od stosowanych nazw. Istnieje leżak wykonany z drewnianej lub metalowej ramy, którego siedzisko jest pokryte tkaniną. Następnie mamy leżak typu chilijskiego o średniej długości jednego metra, który można jednak wydłużyć, dodając zdejmowany podnóżek o długości około 40 cm. Mebel ten można łatwo ustawić i przenieść dzięki jego lekkości. I wreszcie leżak w dosłownym tego słowa znaczeniu. Jest niezwykle wygodny, a jego wygląd przypomina łóżko. Ponadto leżak może być wyposażony w materac, który zwiększa komfort i pozwala na całkowite rozłożenie się na nim.

Jeśli chodzi o materiały, leżaki są dostępne w wersjach z aluminium, płótna, drewna, tworzywa sztucznego czy stali. Najczęściej stosowanym gatunkiem drewna do produkcji tego mebla jest tek, zwłaszcza ze względu na jego odporność na warunki atmosferyczne i szkodniki, wynikającą częściowo z zawartej w nim oleożywicy. Ponadto bardzo cenione są jego kolory: bladożółty, brązowy lub czerwonawa beż z widocznymi żyłkami. Jeśli chodzi o tkaniny, obecnie modny jest batylen. Jest to elastyczna tkanina z syntetycznych oczek nylonowych pokrytych poliestrem. Materiał ten jest bardzo wytrzymały, łatwy w pielęgnacji i niezwykle wygodny, dzięki czemu nie ma już potrzeby kupowania poduszek. Co więcej, batylen nadaje się do recyklingu, co czyni go materiałem bardzo modnym. Leżak z aluminium będzie również bardzo wytrzymały, łatwy w pielęgnacji, odporny na korozję i dostępny w szerokiej gamie kolorów. Należy zauważyć, że niezależnie od materiału, z którego wykonano leżak, mebel ten można zabezpieczyć za pomocą pokrowca ochronnego.

Huśtawka

Huśtawka to mebel będący czymś pośrednim między hamakiem a ławką. Siedząc na huśtawce, kołyszemy się. Huśtawka składa się z konstrukcji, do której przymocowane jest ruchome siedzisko, które może się kołysać. W zależności od modelu nad siedziskiem może znajdować się niewielki daszek. Przenoszenie huśtawki jest trudne ze względu na jej rozmiary i wagę.

Aby dobrze dobrać huśtawkę, należy określić, ile miejsc siedzących jest potrzebnych. Mebel ten jest bowiem przeznaczony dla jednej, dwóch lub trzech osób. Następnie warto zwrócić szczególną uwagę na materiał, z którego wykonana jest konstrukcja, a także na jakość tkaniny siedziska i daszka. Należy pamiętać, że najlepiej, aby tkanina ta była wodoodporna. Warto również dokładnie zapoznać się z informacjami dotyczącymi konserwacji danego typu huśtawki.

Jeśli chodzi o materiały wykorzystywane do produkcji huśtawek, dostępne są modele drewniane, a w szczególności z drewna tekowego, metalowe, żelazne zapewniające wrażenie lekkości, z kutego żelaza, z plecionej żywicy o nowoczesnym wyglądzie, z wikliny lub z formowanego tworzywa sztucznego. Jednak materiałem najczęściej stosowanym do produkcji tego mebla pozostaje stal ze względu na jej wytrzymałość i brak konieczności konserwacji. Warto zwrócić uwagę na aktualny trend, który zmierza w kierunku huśtawki typu „kokon”. Ma ona owalny kształt i może być wykonana zarówno z drewna, jak i z plecionej żywicy.